Κατηγορία Αρχεία: Φυσική

Φυσική ήταν η πρώτη μου αγάπη. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει τις θέσεις πιο κοντά στην καρδιά μου. Είκοσι χρόνια από τώρα, εάν αυτό το blog επιβιώνει, Η κατηγορία αυτή θα κρατήσει πιθανώς πιο διαρκή ιδέες μου. Και διακόσια χρόνια από τώρα, αν είμαι θυμόμαστε καθόλου, θα είναι για αυτές τις ιδέες; όχι για το είδος του προσώπου που είμαι, τα χρήματα που κάνω, ούτε οτιδήποτε άλλο. Μόνο για την πρώτη και τελευταία μου αγάπη…

Αντίληψη, Φυσική και ο ρόλος του Φωτός στη Φιλοσοφία

Πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβάνονται, δεν είναι αρκετά πραγματική. Τα αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό τη νύχτα, για παράδειγμα, δεν είναι πραγματικά εκεί. Μπορούν να έχουν μετακινηθεί ή ακόμη και πέθανε από τη στιγμή που έχουμε την ευκαιρία να τους δούμε. Αυτή την πραγματικότητα είναι λόγω του χρόνου που απαιτείται για το φως από τα μακρινά αστέρια και γαλαξίες για να μας φτάσουν. Γνωρίζουμε από αυτή την καθυστέρηση.

Ακόμα και ο ήλιος που γνωρίζουμε τόσο καλά είναι ήδη οκτώ λεπτά παλιά από τη στιγμή που βλέπουμε. Το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να παρουσιάζει ιδιαίτερα σοβαρά επιστημολογικά προβλήματα – αν θέλουμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στο ήλιο τώρα, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε επί οκτώ λεπτά. Έχουμε μόνο να «διορθώσει’ για τις στρεβλώσεις στην αντίληψη μας, λόγω της πεπερασμένης ταχύτητας του φωτός, πριν μπορούμε να εμπιστευόμαστε αυτό που βλέπουμε. Το ίδιο φαινόμενο στην όραση έχει μια λιγότερο γνωστή εκδήλωση στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα κινούμενα αντικείμενα. Μερικά ουράνια σώματα φαίνεται σαν να κινούνται αρκετές φορές την ταχύτητα του φωτός, λαμβάνοντας υπόψη ότι η «πραγματική τους’ ταχύτητα πρέπει να είναι πολύ μικρότερη από εκείνη.

Αυτό που είναι εκπληκτικό (και σπάνια τονίζεται) είναι ότι, όταν πρόκειται για την ανίχνευση κίνησης, δεν μπορεί να υποστηρίξει-υπολογίζουν στο ίδιο είδος της τρόπο μπορούμε να διορθώσουμε για την καθυστέρηση στην παρατήρηση του ήλιου. Αν δούμε ένα ουράνιο σώμα που κινείται σε ένα improbably υψηλή ταχύτητα, δεν μπορούμε να υπολογίσουμε πόσο γρήγορα ή ακόμα και σε ποια κατεύθυνση θα είναι «πραγματικά’ κινείται χωρίς να χρειάζεται πρώτα να γίνουν ορισμένες πρόσθετες παραδοχές.

Einstein επέλεξε να επιλύσει το πρόβλημα με τη θεραπεία αντίληψη διαστρεβλωμένη και εφευρίσκοντας νέες θεμελιώδεις ιδιότητες στην αρένα της φυσικής – στην περιγραφή του χώρου και του χρόνου. Μια βασική ιδέα της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας, είναι ότι η ανθρώπινη έννοια της ομαλής αλληλουχία των γεγονότων στο χρόνο θα πρέπει να καταργηθεί. Όντως, δεδομένου ότι χρειάζεται χρόνος για το φως από ένα συμβάν σε ένα μακρινό μέρος για να επικοινωνήσετε μαζί μας, και για μας να συνειδητοποιήσουν ότι, η έννοια του 'τώρα’ δεν έχει νόημα, για παράδειγμα, όταν μιλάμε για ένα ηλιακών κηλίδων που εμφανίζονται στην επιφάνεια του ήλιου ακριβώς τη στιγμή που ο αστρονόμος προσπαθούσε να φωτογραφίσει. Ταυτοχρονισμού είναι σχετική.

Einstein επαναπροσδιορίζεται αντί ταυτόχρονες χρησιμοποιώντας τις χρονικές στιγμές που ανιχνεύουν την εκδήλωση. Ανίχνευση, όπως αυτός ορίζεται, περιλαμβάνει ένα ταξίδι μετ 'επιστροφής από το φως παρόμοιο με την ανίχνευση ραντάρ. Στέλνουμε ένα μήνυμα που ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός, και περιμένετε για την αντανάκλαση. Αν το ανακλώμενο παλμό από δύο γεγονότα μας φτάνει την ίδια στιγμή, τότε είναι ταυτόχρονες. Αλλά ένας άλλος τρόπος θεώρησης είναι απλά να καλέσετε δύο εκδηλώσεις της «ταυτόχρονης’ εάν το φως από αυτούς μας φτάνει στο ίδιο στιγμιαίο. Με άλλα λόγια, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το φως που παράγεται από τα αντικείμενα κάτω από την παρατήρηση παρά να στέλνει μηνύματα σε αυτούς και κοιτάζοντας την αντανάκλαση.

Αυτή η διαφορά μπορεί να ακούγεται σαν μια τεχνική ψιλολογήματα, αλλά κάνει μια τεράστια διαφορά με τις προβλέψεις που μπορούμε να κάνουμε. Επιλογή του Αϊνστάιν οδηγεί σε μια μαθηματική εικόνα που έχει πολλές επιθυμητές ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της λήψης περαιτέρω θεωρητική ανάπτυξη πιο κομψό. Αλλά στη συνέχεια,, Ο Αϊνστάιν πίστευε, ως ένα θέμα της πίστης φαίνεται, ότι οι κανόνες που διέπουν το σύμπαν πρέπει να είναι «κομψή.’ Ωστόσο,, η άλλη προσέγγιση έχει ένα πλεονέκτημα όταν πρόκειται για την περιγραφή αντικειμένων σε κίνηση. Επειδή, φυσικά, δεν χρησιμοποιούν ραντάρ για να δείτε τα αστέρια σε κίνηση; εμείς απλώς την αίσθηση του φωτός (ή άλλη ακτινοβολία) που προέρχονται από αυτά. Ωστόσο, με τη χρήση αυτού του είδους των αισθήσεων παράδειγμα, αντί «ανίχνευση ραντάρ-όπως,’ για να περιγράψει τα αποτελέσματα σύμπαν σε ένα άσχημο μαθηματική εικόνα. Ο Αϊνστάιν δεν θα εγκρίνει!

Η μαθηματική διαφορά γεννά διαφορετικές φιλοσοφικές θέσεις, που με τη σειρά διηθηθεί στην κατανόηση των φυσικών μας εικόνα της πραγματικότητας. Ως απεικόνιση, ας υποθέσουμε ότι παρατηρούμε, μέσα από ένα ραδιοτηλεσκόπιο, δύο αντικείμενα στον ουρανό, με περίπου το ίδιο σχήμα, μέγεθος και ιδιότητες. Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι τα ραδιοκύματα από αυτά τα δύο διαφορετικά σημεία στον ουρανό μας φτάσουν την ίδια χρονική στιγμή. Μπορούμε μόνο να μαντέψουμε όταν τα κύματα άρχισαν τα ταξίδια τους.

Αν υποθέσουμε (όπως κάνουμε συνήθως) ότι τα κύματα που ξεκίνησε το ταξίδι περίπου κατά την ίδια χρονική στιγμή, καταλήγουμε με μια εικόνα των δύο «πραγματικής’ συμμετρική λοβοί περισσότερο ή λιγότερο ο τρόπος να τους δείτε ζωντανά. Αλλά υπάρχει και μια άλλη, διαφορετική δυνατότητα και αυτό είναι ότι τα κύματα που προέρχονται από το ίδιο αντικείμενο (η οποία είναι σε κίνηση) σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές, φθάνοντας το τηλεσκόπιο την ίδια στιγμή. Η δυνατότητα αυτή θα μπορούσε να εξηγήσει επιπλέον κάποιες φασματικές και χρονικές ιδιότητες των συμμετρικών ραδιόφωνο πηγές. Έτσι, ποια από τις δύο αυτές εικόνες θα πρέπει να πάρουμε ως πραγματικό? Δύο συμμετρικά αντικείμενα όπως τα βλέπουμε ή ένα αντικείμενο που κινείται με τέτοιο τρόπο ώστε να μας δώσει αυτή την εντύπωση? Έχει πραγματικά σημασία η οποία είναι ένα «πραγματικό»? Μήπως πραγματικό '’ σημαίνει τίποτα σε αυτό το πλαίσιο?

Ειδική Σχετικότητα δίνει μια σαφή απάντηση στο ερώτημα αυτό. Τα μαθηματικά αποκλείει τη δυνατότητα ένα ενιαίο αντικείμενο κινείται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μιμούνται δύο αντικείμενα. Ουσιαστικά, αυτό που βλέπετε είναι αυτό που είναι εκεί έξω. Ωστόσο,, αν ορίσουμε τα γεγονότα από ό, τι αντιλαμβανόμαστε, η μόνη φιλοσοφική στάση που έχει νόημα είναι η μία που αποσυνδέει την αίσθησης πραγματικότητας από τις αιτίες που βρίσκονται πίσω από αυτό που γίνεται αισθητό.

Αυτή η αποσύνδεση δεν είναι ασυνήθιστο σε φιλοσοφικές σχολές σκέψης. Φαινομενισμό, για παράδειγμα, έχει την άποψη ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι αντικειμενικές πραγματικότητες. Είναι απλώς το μέσο της αντίληψής μας. Όλα τα φαινόμενα που συμβαίνουν στο χώρο και το χρόνο είναι απλώς δέσμες της αντίληψης μας. Με άλλα λόγια, χώρος και ο χρόνος είναι γνωστικές δομές που προκύπτουν από την αντίληψη. Έτσι, όλες οι φυσικές ιδιότητες που αποδίδουμε στο χώρο και το χρόνο μπορεί να εφαρμοστεί μόνο με τη φαινομενική πραγματικότητα (η πραγματικότητα των «πραγμάτων-in-the-κόσμο’ όπως την αντιλαμβάνονται. Η υποκείμενη πραγματικότητα (η οποία κατέχει τις φυσικές αιτίες της αντίληψης μας), Αντίθετα, παραμένει πέρα ​​από τις γνωστικές δυνατότητές μας.

Ωστόσο, υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των απόψεων της φιλοσοφίας και της σύγχρονης φυσικής. Όχι για τίποτα δεν έκανε το βραβείο Νόμπελ φυσικός, Steven Weinberg, Αναρωτιέμαι, στα όνειρά του βιβλίου του ενός Τελική Θεωρία, γιατί η συμβολή από τη φιλοσοφία της φυσικής ήταν τόσο εκπληκτικά μικρό. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή η φυσική έχει ακόμη να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι, όταν πρόκειται να δούμε το σύμπαν, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μια οπτική ψευδαίσθηση – το οποίο είναι ίσως ό, τι Γκαίτε εννοούσε όταν είπε, «Οπτική ψευδαίσθηση είναι οπτικό αλήθεια.’

Η διάκριση (ή η έλλειψη αυτής) μεταξύ οφθαλμαπάτη και η αλήθεια είναι μία από τις παλαιότερες συζητήσεις στη φιλοσοφία. Μετά από όλα, πρόκειται για τη διάκριση μεταξύ γνώσης και πραγματικότητας. Η γνώση θεωρείται άποψή μας για κάτι που, στην πραγματικότητα, είναι «πραγματικά η περίπτωση.’ Με άλλα λόγια, η γνώση είναι μια αντανάκλαση, ή μια νοητική εικόνα του κάτι εξωτερικό, όπως φαίνεται στο παρακάτω σχήμα.

ExternalToBrain

Σε αυτή την εικόνα, το μαύρο βέλος αναπαριστά τη διαδικασία δημιουργίας της γνώσης, η οποία περιλαμβάνει την αντίληψη, γνωστικές δραστηριότητες, και η άσκηση του καθαρού λόγου. Αυτή είναι η εικόνα ότι η φυσική έχει έρθει για να δεχθεί. Αν και αναγνωρίζει ότι η αντίληψή μας μπορεί να είναι ατελής, φυσική υποθέτει ότι μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά και πιο κοντά στην εξωτερική πραγματικότητα μέσω της όλο και λεπτότερα πειραματισμό, και, πιο σημαντικό, μέσω της καλύτερης θεωρητικοποίηση. Οι Ειδική και Γενική Θεωρία της Σχετικότητας είναι παραδείγματα λαμπρή εφαρμογές αυτής της άποψης της πραγματικότητας όπου οι απλές φυσικές αρχές που επιδιώκει αδυσώπητα χρησιμοποιώντας την τεράστια μηχανή του καθαρού λόγου σε λογικά αναπόφευκτη συμπεράσματά τους.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη, εναλλακτική άποψη της γνώσης και της πραγματικότητας που έχει εδώ και πολύ καιρό. Αυτή είναι η άποψη που αφορά την αντιληπτή πραγματικότητα ως μια εσωτερική γνωστική αναπαράσταση των αισθητικών ερεθισμάτων μας, όπως απεικονίζεται παρακάτω.

AbsolutelToBrain

Κατά την άποψη αυτή, γνώση και αντίληψη της πραγματικότητας είναι και οι δύο εσωτερικές γνωστικές δομές, παρόλο που έχουμε έρθει να σκεφτείτε τους ως ξεχωριστά. Τι είναι εξωτερική, δεν είναι η πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε, αλλά ένα άγνωστο πρόσωπο που δημιουργούν τις φυσικές αιτίες πίσω από αισθητήριες είσοδοι. Στην απεικόνιση, το πρώτο βέλος αναπαριστά τη διαδικασία της αίσθησης, και το δεύτερο βέλος αντιπροσωπεύει τις γνωστικές και λογικά βήματα συλλογισμού. Για να εφαρμόσετε αυτήν την άποψη της πραγματικότητας και της γνώσης, θα πρέπει να μαντέψει τη φύση της απόλυτης πραγματικότητας, άγνωστο, όπως είναι. Ένας πιθανός υποψήφιος για την απόλυτη πραγματικότητα είναι νευτώνεια μηχανική, η οποία δίνει μια λογική πρόβλεψη για την αντιληπτή πραγματικότητα μας.

Για να συνοψίσουμε, όταν προσπαθούμε να χειριστεί τις στρεβλώσεις που οφείλονται στην αντίληψη, έχουμε δύο επιλογές, ή δύο πιθανές φιλοσοφικές θέσεις. Η μία είναι να αποδεχθεί τις στρεβλώσεις ως μέρος του χώρου και του χρόνου μας, όπως Σχετικότητας κάνει. Η άλλη επιλογή είναι να υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα «υψηλότερο’ πραγματικότητα διαφορετική από αίσθησης πραγματικότητας μας, τις ιδιότητες του οποίου μπορούμε μόνο να εικάσουμε. Με άλλα λόγια, μία επιλογή είναι να ζούμε με την παραμόρφωση, ενώ η άλλη είναι να προτείνει μορφωμένοι μαντεύει για την υψηλότερη πραγματικότητα. Καμία από αυτές τις επιλογές είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Αλλά η εικασία διαδρομή είναι παρόμοια με την άποψη αποδεκτή φαινομενισμό. Οδηγεί επίσης φυσικά για το πώς η πραγματικότητα προβάλλεται στη γνωστική νευροεπιστήμη, που μελετά τους βιολογικούς μηχανισμούς πίσω από τη γνωστική.

Το στρίψιμο σε αυτή την ιστορία του φωτός και η πραγματικότητα είναι ότι φαίνεται να γνωρίζει όλα αυτά για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο ρόλος του φωτός στη δημιουργία ή πραγματικότητα το σύμπαν μας είναι στην καρδιά της Δυτικής θρησκευτικής σκέψης. Ένα σύμπαν που στερείται του φωτός δεν είναι απλά ένας κόσμος όπου θα έχουν σβήσει τα φώτα. Είναι πράγματι ένα σύμπαν στερείται η ίδια, ένα σύμπαν που δεν υπάρχει. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να καταλάβουμε τη σοφία πίσω από τη δήλωση ότι «η γη ήταν χωρίς μορφή, και άκυρη’ μέχρι που ο Θεός έκανε το φως να είναι, λέγοντας «Γενηθήτω φως.’

Το Κοράνι λέει επίσης, «Ο Αλλάχ είναι το φως του ουρανού και της γης,’ η οποία αντικατοπτρίζεται σε ένα από τα αρχαία Ινδικά κείμενα: «Οδήγησέ με από το σκοτάδι στο φως, οδηγήσει μου από το απατηλό στο πραγματικό.’ Ο ρόλος του φωτός στη λήψη μας από το εξωπραγματικό κενό (η ανυπαρξία) σε μια πραγματικότητα ήταν πράγματι κατανοητό για μια μακρά, καιρό. Είναι πιθανό ότι οι αρχαίοι άγιοι και οι προφήτες γνώριζαν πράγματα που μόλις τώρα αρχίζουν να αποκαλύψει με όλα υποτίθεται προόδους μας στη γνώση?

Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της νοούμενο-πρωτοφανή διάκριση του Καντ και των phenomenalists αργότερα, και η διάκριση Brahman-Μάγια στο Ατβάιτα. Σοφία για τη φύση της πραγματικότητας από το ρεπερτόριο της πνευματικότητας επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της στη σύγχρονη νευροεπιστήμη, που αντιμετωπίζει την πραγματικότητα ως γνωστική αναπαράσταση δημιουργήθηκε από τον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τις αισθητήριες είσοδοι, μνήμη, συνείδησης, και ακόμη και τη γλώσσα ως συστατικά σε επινοώντας την αίσθηση της πραγματικότητας. Η άποψη της πραγματικότητας, Ωστόσο,, Είναι κάτι φυσικής είναι ακόμη σε θέση να συμβιβαστεί με. Αλλά στο βαθμό που η αρένα του (χώρου και του χρόνου) είναι ένα μέρος της πραγματικότητας, Φυσική δεν είναι απρόσβλητες από τη φιλοσοφία.

Όντως, όπως μας ωθεί όλο και περισσότερο τα όρια της γνώσης μας, ανακαλύπτουμε μέχρι τώρα ανυποψίαστος και συχνά προκαλεί έκπληξη διασυνδέσεις μεταξύ των διαφόρων κλάδων των ανθρώπινων προσπαθειών. Ωστόσο,, πώς μπορούν οι διαφορετικές περιοχές της γνώσης μας είναι ανεξάρτητη από κάθε άλλη, αν όλη η γνώση είναι υποκειμενική? Αν η γνώση είναι απλώς η γνωστική αναπαράσταση των εμπειριών μας? Αλλά στη συνέχεια,, είναι η σύγχρονη πλάνη να πιστεύουμε ότι η γνώση είναι η εσωτερική αναπαράσταση μας από μια εξωτερική πραγματικότητα, και, επομένως, διαφορετικό από αυτό. Αντ 'αυτού, την αναγνώριση και την αξιοποίηση των διασυνδέσεων μεταξύ των διαφόρων τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας μπορεί να είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για το επόμενο στάδιο στην ανάπτυξη της συλλογικής μας σοφίας.

Box: Τρένο του ΑϊνστάινΈνα από τα διάσημα πειράματα σκέψης του Αϊνστάιν καταδεικνύει την ανάγκη να επανεξετάσουμε τι εννοούμε με ταυτόχρονες εκδηλώσεις. Περιγράφει ένα τρένο υψηλής ταχύτητας σπεύδουν κατά μήκος μιας ευθείας τροχιάς παρελθόν ένα μικρό σταθμό, όπως ένας άνθρωπος στέκεται στην αποβάθρα του σταθμού παρακολουθώντας το επιταχύνει από. Προς έκπληξή του, καθώς το τρένο περνάει τον, δύο βίδες ελάφρυνση χτυπήσει την πίστα δίπλα σε κάθε άκρο της αμαξοστοιχίας! (Βολικά, για αργότερα ερευνητές, αφήνουν τα σημάδια καψίματος τόσο στο τρένο και στο έδαφος.)

Για τον άνδρα, φαίνεται ότι οι δύο βίδες ελάφρυνση απεργία ακριβώς την ίδια στιγμή. Αργότερα, τα σημάδια στο έδαφος από την πίστα τρένο αποκαλύπτουν ότι τα σημεία όπου η αστραπή χτύπησε ήταν ακριβώς ίση απόσταση από τον. Από τότε οι βίδες αστραπή ταξίδεψε την ίδια απόσταση προς τον, και δεδομένου ότι εμφανίστηκαν στον άνθρωπο να συμβεί στην ίδια ακριβώς στιγμή, ο ίδιος δεν έχει κανένα λόγο να μην καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι βίδες αστραπή χτύπησε ακριβώς την ίδια στιγμή. Είχαν ταυτόχρονη.

Ωστόσο,, ας υποθέσουμε ότι λίγο αργότερα, ο άντρας συναντά μια γυναίκα επιβάτης ο οποίος έτυχε να κάθεται στο αυτοκίνητο μπουφέ, ακριβώς στο κέντρο του τρένου, και κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο κατά τη στιγμή οι βίδες αστραπή χτύπησε. Αυτό επιβατών του λέει ότι είδε το πρώτο μπουλόνι αστραπή χτύπησε το έδαφος κοντά στον κινητήρα στο μπροστινό μέρος του τρένου λίγο πιο μπροστά από το πότε η δεύτερη χτύπησε το έδαφος δίπλα στο αυτοκίνητο αποσκευών στο πίσω μέρος του τρένου.

Το αποτέλεσμα δεν έχει τίποτα να κάνει με την απόσταση που διανύει το φως έπρεπε να ταξιδέψει, όπως και η γυναίκα και ο άνδρας ήταν σε ίση απόσταση μεταξύ των δύο σημείων που το χτύπημα αστραπή. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε την ακολουθία των γεγονότων είναι αρκετά διαφορετικά.

Η διαφωνία σχετικά με το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων είναι αναπόφευκτη, Einstein λέει, όπως η γυναίκα είναι στην πραγματικότητα κινείται προς το σημείο όπου το φλας της ελάφρυνση χτύπησε κοντά στον κινητήρα-και μακριά από το σημείο όπου το φλας της Lightening χτύπησε δίπλα στο αυτοκίνητο αποσκευές. Στο μικρό χρονικό διάστημα που χρειάζεται για τις ακτίνες φωτός για να φτάσουν την κυρία, επειδή τα τρένο κινείται, η απόσταση το πρώτο flash πρέπει να ταξιδεύουν σε ψυχίατρους της, και η απόσταση ο δεύτερος φλας πρέπει να ταξιδέψει μεγαλώνει.

Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να παρατηρήσει, στην περίπτωση των τρένων και αεροπλάνων, αλλά όταν πρόκειται για κοσμολογικές αποστάσεις, ταυτόχρονο πραγματικά δεν έχει κανένα νόημα. Για παράδειγμα, η έκρηξη των δύο μακρινών υπερκαινοφανών, θεωρηθεί ως ταυτόχρονη από πλεονεκτική θέση μας πάνω στη γη, θα εμφανιστεί για να εμφανιστεί σε διαφορετικούς συνδυασμούς χρόνου και από άλλες οπτικές γωνίες.

Σε Σχετικότητας: Η Ειδική και Γενική Θεωρία (1920), Ο Αϊνστάιν το θέσω έτσι:

«Κάθε αναφορά-σώμα (σύστημα συντεταγμένων) έχει τη δική του ιδιαίτερη στιγμή της; εκτός και αν μας λένε την αναφορά-όργανο στο οποίο η δήλωση του χρόνου αναφέρεται, δεν υπάρχει νόημα σε δήλωσή του χρόνου της εκδήλωσης.’

Tsunami

The Asian Tsunami two and a half years ago unleashed tremendous amount energy on the coastal regions around the Indian ocean. What do you think would’ve have happened to this energy if there had been no water to carry it away from the earthquake? I mean, if the earthquake (of the same kind and magnitude) had taken place on land instead of the sea-bed as it did, presumably this energy would’ve been present. How would it have manifested? As a more violent earthquake? Or a longer one?

I picture the earthquake (in cross-section) as a cantilever spring being held down and then released. The spring then transfers the energy to the tsunami in the form of potential energy, as an increase in the water level. As the tsunami radiates out, it is only the potential energy that is transferred; the water doesn’t move laterally, only vertically. As it hits the coast, the potential energy is transferred into the kinetic energy of the waves hitting the coast (water moving laterally then).

Given the magnitude of the energy transferred from the epicenter, I am speculating what would’ve happened if there was no mechanism for the transfer. Any thoughts?

Universe – Size and Age

I posted this question that was bothering me when I read that they found a galaxy at about 13 billion light years away. My understanding of that statement is: At distance of 13 billion light years, there was a galaxy 13 billion years ago, so that we can see the light from it now. Wouldn’t that mean that the universe is at least 26 billion years old? It must have taken the galaxy about 13 billion years to reach where it appears to be, and the light from it must take another 13 billion years to reach us.

In answering my question, Martin and Swansont (who I assume are academic phycisists) point out my misconceptions and essentially ask me to learn more. All shall be answered when I’m assimilated, it would appear! 🙂

This debate is published as a prelude to my post on the Big Bang theory, coming up in a day or two.

Mowgli 03-26-2007 10:14 PM

Universe – Size and Age
I was reading a post in http://www.space.com/ stating that they found a galaxy at about 13 billion light years away. I am trying to figure out what that statement means. To me, it means that 13 billion years ago, this galaxy was where we see it now. Isn’t that what 13b LY away means? If so, wouldn’t that mean that the universe has to be at least 26 billion years old? I mean, the whole universe started from one singular point; how could this galaxy be where it was 13 billion years ago unless it had at least 13 billion years to get there? (Ignoring the inflationary phase for the moment…) I have heard people explain that the space itself is expanding. What the heck does that mean? Isn’t it just a fancier way of saying that the speed of light was smaller some time ago?
swansont 03-27-2007 09:10 AM

Quote:

Originally Posted by Mowgli
(Post 329204)
I mean, the whole universe started from one singular point; how could this galaxy be where it was 13 billion years ago unless it had at least 13 billion years to get there? (Ignoring the inflationary phase for the moment…)

Ignoring all the rest, how would this mean the universe is 26 billion years old?

Quote:

Originally Posted by Mowgli
(Post 329204)
I have heard people explain that the space itself is expanding. What the heck does that mean? Isn’t it just a fancier way of saying that the speed of light was smaller some time ago?

The speed of light is an inherent part of atomic structure, in the fine structure constant (alpha). If c was changing, then the patterns of atomic spectra would have to change. There hasn’t been any confirmed data that shows that alpha has changed (there has been the occasional paper claiming it, but you need someone to repeat the measurements), and the rest is all consistent with no change.

Martin 03-27-2007 11:25 AM

To confirm or reinforce what swansont said, there are speculation and some fringe or nonstandard cosmologies that involve c changing over time (or alpha changing over time), but the changing constants thing just gets more and more ruled out.I’ve been watching for over 5 years and the more people look and study evidence the LESS likely it seems that there is any change. They rule it out more and more accurately with their data.So it is probably best to ignore the “varying speed of light” cosmologies until one is thoroughly familiar with standard mainstream cosmology.You have misconceptions Mowgli

  • General Relativity (the 1915 theory) trumps Special Rel (1905)
  • They don’t actually contradict if you understand them correctly, because SR has only a very limited local applicability, like to the spaceship passing by:-)
  • Wherever GR and SR SEEM to contradict, believe GR. It is the more comprehensive theory.
  • GR does not have a speed limit on the rate that very great distances can increase. the only speed limit is on LOCAL stuff (you can’t catch up with and pass a photon)
  • So we can and DO observe stuff that is receding from us faster than c. (It’s far away, SR does not apply.)
  • This was explained in a Sci Am article I think last year
  • Google the author’s name Charles Lineweaver and Tamara Davis.
  • We know about plenty of stuff that is presently more than 14 billion LY away.
  • You need to learn some cosmology so you wont be confused by these things.
  • Also a “singularity” does not mean a single point. that is a popular mistake because the words SOUND the same.
  • A singularity can occur over an entire region, even an infinite region.

Also the “big bang” model doesn’t look like an explosion of matter whizzing away from some point. It shouldn’t be imagined like that. The best article explaining common mistakes people have is this Lineweaver and Davis thing in Sci Am. I think it was Jan or Feb 2005 but I could be a year off. Google it. Get it from your local library or find it online. Best advice I can give.

Mowgli 03-28-2007 01:30 AM

To swansont on why I thought 13 b LY implied an age of 26 b years:When you say that there is a galaxy at 13 b LY away, I understand it to mean that 13 billion years ago my time, the galaxy was at the point where I see it now (which is 13 b LY away from me). Knowing that everything started from the same point, it must have taken the galaxy at least 13 b years to get where it was 13 b years ago. So 13+13. I’m sure I must be wrong.To Martin: You are right, I need to learn quite a bit more about cosmology. But a couple of things you mentioned surprise me — how do we observe stuff that is receding from as FTL? I mean, wouldn’t the relativistic Doppler shift formula give imaginary 1+z? And the stuff beyond 14 b LY away – are they “outside” the universe?I will certainly look up and read the authors you mentioned. Thanks.
swansont 03-28-2007 03:13 AM

Quote:

Originally Posted by Mowgli
(Post 329393)
To swansont on why I thought 13 b LY implied an age of 26 b years:When you say that there is a galaxy at 13 b LY away, I understand it to mean that 13 billion years ago my time, the galaxy was at the point where I see it now (which is 13 b LY away from me). Knowing that everything started from the same point, it must have taken the galaxy at least 13 b years to get where it was 13 b years ago. So 13+13. I’m sure I must be wrong.

That would depend on how you do your calibration. Looking only at a Doppler shift and ignoring all the other factors, if you know that speed correlates with distance, you get a certain redshift and you would probably calibrate that to mean 13b LY if that was the actual distance. That light would be 13b years old.

But as Martin has pointed out, space is expanding; the cosmological redshift is different from the Doppler shift. Because the intervening space has expanded, AFAIK the light that gets to us from a galaxy 13b LY away is not as old, because it was closer when the light was emitted. I would think that all of this is taken into account in the measurements, so that when a distance is given to the galaxy, it’s the actual distance.

Martin 03-28-2007 08:54 AM

Quote:

Originally Posted by Mowgli
(Post 329393)
I will certainly look up and read the authors you mentioned.

This post has 5 or 6 links to that Sci Am article by Lineweaver and Davis

http://scienceforums.net/forum/showt…965#post142965

It is post #65 on the Astronomy links sticky thread

It turns out the article was in the March 2005 issue.

I think it’s comparatively easy to read—well written. So it should help.

When you’ve read the Sci Am article, ask more questions—your questions might be fun to try and answer:-)

Twin Paradox – Take 2

The Twin Paradox is usually explained away by arguing that the traveling twin feels the motion because of his acceleration/deceleration, and therefore ages slower.

But what will happen if the twins both accelerate symmetrically? That is, they start from rest from one space point with synchronized clocks, and get back to the same space point at rest by accelerating away from each other for some time and decelerating on the way back. By the symmetry of the problem, it seems that when the two clocks are together at the end of the journey, at the same point, and at rest with respect to each other, they have to agree.

Then again, during the whole journey, each clock is in motion (accelerated or not) with respect to the other one. In SR, every clock that is in motion with respect to an observer’s clock is supposed run slower. Or, the observer’s clock is always the fastest. So, for each twin, the other clock must be running slower. However, when they come back together at the end of the journey, they have to agree. This can happen only if each twin sees the other’s clock running faster at some point during the journey. What does SR say will happen in this imaginary journey?

(Note that the acceleration of each twin can be made constant. Have the twins cross each other at a high speed at a constant linear deceleration. They will cross again each other at the same speed after sometime. During the crossings, their clocks can be compared.)

Unreal Time

Farsight wrote:Time is a velocity-dependent subjective measure of event succession rather than something fundamental – the events mark the time, the time doesn’t mark the events. This means the stuff out there is space rather than space-time, and is an “aether” veiled by subjective time.

I like your definition of time. It is close to my own view that time is “unreal.” It is possible to treat space as real and space-time as something different, as you do. This calls for some careful thought. I will outline my thinking in this post and illustrate it with an example, if my friends don’t pull me out for lunch before I can finish. :)

The first question we need to ask ourselves is why space and time seem coupled? The answer is actually too simple to spot, and it is in your definition of time. Space and time mix through our concept of velocity and our brain’s ability to sense motion. There is an even deeper connection, which is that space is a cognitive representation of the photons inputs to our eyes, but we will get to it later.

Let’s assume for a second that we had a sixth sense that operated at an infinite speed. That is, if star explodes at a million light years from us, we can sense it immediately. We will see it only after a million years, but we sense it instantly. I know, it is a violation of SR, cannot happen and all that, but stay with me for a second. Now, a little bit of thinking will convince you that the space that we sense using this hypothetical sixth sense is Newtonian. Here, space and time can be completely decoupled, absolute time can be defined etc. Starting from this space, we can actually work out how we will see it using light and our eyes, knowing that the speed of light is what it is. It will turn out, clearly, that we seen events with a delay. That is a first order (or static) effect. The second order effect is the way we perceive objects in motion. It turns out that we will see a time dilation and a length contraction (for objects receding from us.)

Let me illustrate it a little further using echolocation. Assume that you are a blind bat. You sense your space using sonar pings. Can you sense a supersonic object? If it is coming towards you, by the time the reflected ping reaches you, it has gone past you. If it is going away from you, your pings can never catch up. In other words, faster than sound travel is “forbidden.” If you make one more assumption – the speed of the pings is the same for all bats regardless of their state of motion – you derive a special relativity for bats where the speed of sound is the fundamental property of space and time!

We have to dig a little deeper and appreciate that space is no more real than time. Space is a cognitive construct created out of our sensory inputs. If the sense modality (light for us, sound for bats) has a finite speed, that speed will become a fundamental property of the resultant space. And space and time will be coupled through the speed of the sense modality.

This, of course, is only my own humble interpretation of SR. I wanted to post this on a new thread, but I get the feeling that people are a little too attached to their own views in this forum to be able to listen.

Leo wrote:Minkowski spacetime is one interpretation of the Lorentz transforms, but other interpretations, the original Lorentz-Poincaré Relativity or modernized versions of it with a wave model of matter (LaFreniere or Close or many others), work in a perfectly euclidean 3D space.

So we end up with process slowdown and matter contraction, but NO time dilation or space contraction. The transforms are the same though. So why does one interpretation lead to tensor metric while the others don’t? Or do they all? I lack the theoretical background to answer the question.

Hi Leo,

If you define LT as a velocity dependent deformation of an object in motion, then you can make the transformation a function of time. There won’t be any warping and complications of metric tensors and stuff. Actually what I did in my book is something along those lines (though not quite), as you know.

The trouble arises when the transformation matrix is a function of the vector is transforming. So, if you define LT as a matrix operation in a 4-D space-time, you can no longer make it a function of time through acceleration any more than you can make it a function of position (as in a velocity field, for instance.) The space-time warping is a mathematical necessity. Because of it, you lose coordinates, and the tools that we learn in our undergraduate years are no longer powerful enough to handle the problem.

Of Rotation, LT and Acceleration

In the “Philosophical Implications” forum, there was an attempt to incorporate acceleration into Lorentz transformation using some clever calculus or numerical techniques. Such an attempt will not work because of a rather interesting geometric reason. I thought I would post the geometric interpretation of Lorentz transformation (or how to go from SR to GR) here.

Let me start with a couple of disclaimers. First of, what follows is my understanding of LT/SR/GR. I post it here with the honest belief that it is right. Although I have enough academic credentials to convince myself of my infallibility, who knows? People much smarter than me get proven wrong every day. And, if we had our way, we would prove even Einstein himself wrong right here in this forum, wouldn’t we? :D Secondly, what I write may be too elementary for some of the readers, perhaps even insultingly so. I request them to bear with it, considering that some other readers may find it illuminating. Thirdly, this post is not a commentary on the rightness or wrongness of the theories; it is merely a description of what the theories say. Or rather, my version of what they say. With those disclaimers out of the way, let’s get started…

LT is a rotation in the 4-D space-time. Since it not easy to visualize 4-D space-time rotation, let’s start with a 2-D, pure space rotation. One fundamental property of a geometry (such as 2-D Euclidean space) is its metric tensor. The metric tensor defines the inner product between two vectors in the space. In normal (Euclidean or flat) spaces, it also defines the distance between two points (or the length of a vector).

Though the metric tensor has the dreaded “tensor” word in its name, once you define a coordinate system, it is only a matrix. For Euclidean 2-D space with x and y coordinates, it is the identity matrix (two 1’s along the diagonal). Let’s call it G. The inner product between vectors A and B is A.B = Trans(A) G B, which works out to be a_1b_1+a_2b_2. Distance (or length of A) can be defined as \sqrt{A.A}.

So far in the post, the metric tensor looks fairly useless, only because it is the identity matrix for Euclidean space. SR (or LT), on the other hand, uses Minkowski space, which has a metric that can be written with [-1, 1, 1, 1] along the diagonal with all other elements zero – assuming time t is the first component of the coordinate system. Let’s consider a 2-D Minkowski space for simplicity, with time (t) and distance (x) axes. (This is a bit of over-simplification because this space cannot handle circular motion, which is popular in some threads.) In units that make c = 1, you can easily see that the invariant distance using this metric tensor is \sqrt{x^2 - t^2}.

Continued…

The Unreal Universe — Discussion with Gibran

Hi again,You raise a lot of interesting questions. Let me try to answer them one by one.

You’re saying that our observations of an object moving away from us would look identical in either an SR or Galilean context, and therefore this is not a good test for SR.

What I’m saying is slightly different. The coordinate transformation in SR is derived considering only receding objects and sensing it using radar-like round trip light travel time. It is then assumed that the transformation laws thus derived apply to all objects. Because the round trip light travel is used, the transformation works for approaching objects as well, but not for things moving in other directions. But SR assumes that the transformation is a property of space and time and asserts that it applies to all moving (inertial) frames of reference regardless of direction.

We have to go a little deeper and ask ourselves what that statement means, what it means to talk about the properties of space. We cannot think of a space independent of our perception. Physicists are typically not happy with this starting point of mine. They think of space as something that exists independent of our sensing it. And they insist that SR applies to this independently existing space. I beg to differ. I consider space as a cognitive construct based on our perceptual inputs. There is an underlying reality that is the cause of our perception of space. It may be nothing like space, but let’s assume, for the sake of argument, that the underlying reality is like Galilean space-time. How would be perceive it, given that we perceive it using light (one-way travel of light, not two-way as SR assumes)? It turns out that our perceptual space would have time dilation and length contraction and all other effect predicted by SR. So my thesis is that the underlying reality obeys Galilean space-time and our perceptual space obeys something like SR. (It is possible that if I assume that our perception uses two-way light travel, I may get SR-like transformation. I haven’t done it because it seems obvious to me that we perceive a star, for instance, by sensing the light from it rather than flashing a light at it.)

This thesis doesn’t sit well with physicists, and indeed with most people. They mistake “perceptual effects” to be something like optical illusions. My point is more like space itself is an illusion. If you look at the night sky, you know that the stars you see are not “real” in the sense that they are not there when you are looking at them. This is simply because the information carrier, namely light, has a finite speed. If the star under observation is in motion, our perception of its motion is distorted for the same reason. SR is an attempt to formalize our perception of motion. Since motion and speed are concepts that mix space and time, SR has to operate on “space-time continuum.” Since SR is based on perceptual effects, it requires an observer and describes motion as he perceives it.

But are you actually saying that not a single experiment has been done with objects moving in any other direction than farther away? And what about experiments on time dilation where astronauts go into space and return with clocks showing less elapsed time than ones that stayed on the ground? Doesn’t this support the ideas inherent in SR?

Experiments are always interpreted in the light of a theory. It is always a model based interpretation. I know that this is not a convincing argument for you, so let me give you an example. Scientists have observed superluminal motion in certain celestial objects. They measure the angular speed of the celestial object, and they have some estimate of its distance from us, so they can estimate the speed. If we didn’t have SR, there would be nothing remarkable about this observation of superluminality. Since we do have SR, one has to find an “explanation” for this. The explanation is this: when an object approaches us at a shallow angle, it can appear to come in quite a bit faster than its real speed. Thus the “real” speed is subluminal while the “apparent” speed may be superluminal. This interpretation of the observation, in my view, breaks the philosophical grounding of SR that it is a description of the motion as it appears to the observer.

Now, there are other observations of where almost symmetric ejecta are seen on opposing jets in symmetric celestial objects. The angular speeds may indicate superluminality in both the jets if the distance of the object is sufficiently large. Since the jets are assumed to be back-to-back, if one jet is approaching us (thereby giving us the illusion of superluminality), the other jet has bet receding and can never appear superluminal, unless, of course, the underlying motion is superluminal. The interpretation of this observation is that the distance of the object is limited by the “fact” that real motion cannot be superluminal. This is what I mean by experiments being open to theory or model based interpretations.

In the case of moving clocks being slower, it is never a pure SR experiment because you cannot find space without gravity. Besides, one clock has to be accelerated or decelerated and GR applies. Otherwise, the age-old twin paradox would apply.

I know there have been some experiments done to support Einstein’s theories, like the bending of light due to gravity, but are you saying that all of them can be consistently re-interpreted according to your theory? If this is so, it’s dam surprising! I mean, no offense to you – you’re obviously a very bright individual, and you know much more about this stuff than I do, but I’d have to question how something like this slipped right through physicists’ fingers for 100 years.

These are gravity related questions and fall under GR. My “theory” doesn’t try to reinterpret GR or gravity at all. I put theory in inverted quotes because, to me, it is a rather obvious observation that there is a distinction between what we see and the underlying causes of our perception. The algebra involved is fairly simple by physics standards.

Supposing you’re right in that space and time are actually Galilean, and that the effects of SR are artifacts of our perception. How then are the results of the Michelson-Morley experiments explained? I’m sorry if you did explain it in your book, but it must have flown right over my head. Or are we leaving this as a mystery, an anomaly for future theorists to figure out?

I haven’t completely explained MMX, more or less leaving it as a mystery. I think the explanation hinges on how light is reflected off a moving mirror, which I pointed out in the book. Suppose the mirror is moving away from the light source at a speed of v in our frame of reference. Light strikes it at a speed of c-v. What is the speed of the reflected light? If the laws of reflection should hold (it’s not immediately obvious that they should), then the reflected light has to have a speed of c-v as well. This may explain why MMX gives null result. I haven’t worked out the whole thing though. I will, once I quit my day job and dedicate my life to full-time thinking. :-)

My idea is not a replacement theory for all of Einstein’s theories. It’s merely a reinterpretation of one part of SR. Since the rest of Einstein’s edifice is built on this coordinate transformation part, I’m sure there will be some reinterpretation of the rest of SR and GR also based on my idea. Again, this is a project for later. My reinterpretation is not an attempt to prove Einstein’s theories wrong; I merely want to point out that they apply to reality as we perceive it.

Overall, it was worth the $5 I payed. Thanks for the good read. Don’t take my questions as an assault on your proposal – I’m honestly in the dark about these things and I absolutely crave light (he he). If you could kindly answer them in your spare time, I’d love to share more ideas with you. It’s good to find a fellow thinker to bounce cool ideas like this off of. I’ll PM you again once I’m fully done the book. Again, it was a very satisfying read.

Thanks! I’m glad that you like my ideas and my writing. I don’t mind criticism at all. Hope I have answered most of your questions. If not, or if you want to disagree with my answers, feel free to write back. Always a pleasure to chat about these things even if we don’t agree with each other.

– Best regards,
– Manoj

Anti-relativity and Superluminality

Leo wrote:I have some problems with the introductory part though, when you confront light travel effects and relativistic transforms. You correctly state that all perceptual illusions have been cleared away in the conception of Special Relativity, but you also say that these perceptual illusions remained as a subconscious basis for the cognitive model of Special Relativity. Do I understand what you mean or do I get it wrong?

The perceptual effects are known in physics; they are called Light Travel Time effects (LTT, to cook up an acronym). These effects are considered an optical illusion on the motion of the object under observation. Once you take out the LTT effects, you get the “real” motion of the object . This real motion is supposed to obey SR. This is the current interpretation of SR.

My argument is that the LTT effects are so similar to SR that we should think of SR as just a formalization of LTT. (In fact, a slightly erroneous formalization.) Many reasons for this argument:
1. We cannot disentagle the “optical illusion” because many underlying configurations give rise to the same perception. In other words, going from what we see to what is causing our perception is a one to many problem.
2. SR coordinate transformation is partially based on LTT effects.
3. LTT effects are stronger than relativistic effects.

Probably for these reasons, what SR does is to say that what we see is what it is really like. It then tries to mathematically describe what we see. (This is what I meant by a formaliztion. ) Later on, when we figured out that LTT effects didn’t quite match with SR (as in the observation of “apparent” superluminal motion), we thought we had to “take out” the LTT effects and then say that the underlying motion (or space and time) obeyed SR. What I’m suggesting in my book and articles is that we should just guess what the underlying space and time are like and work out what our perception of it will be (because going the other way is an ill-posed one-to-many problem). My first guess, naturally, was Galilean space-time. This guess results in a rather neat and simple explantions of GRBs and DRAGNs as luminal booms and their aftermath.

Discussion on the Daily Mail (UK)

On the Daily Mail forum, one participant (called “whats-in-a-name”) started talking about The Unreal Universe on July 15, 2006. It was attacked fairly viciously on the forum. I happened to see it during a Web search and decided to step in and defend it.

15 July, 2006

Posted by: whats-in-a-name on 15/07/06 at 09:28 AM

Ah, Kek, you’ve given me a further reason to be distracted from what I should be doing- and I can tell you that this is more interesting at the moment.I’ve been trying to formulate some ideas and there’s one coming- but I’ll have to give it to you in bits.I don’t want to delve into pseudoscience or take the woo-ish road that says that you can explain everything with quantum theory, but try starting here: http://theunrealuniverse.com/phys.shtml

The “Journal Article” link at the bottom touches on some of the points that we discussed elsewhere. It goes slightly off-topic, but you might also find the “Philosophy” link at the top left interesting.

Posted by: patopreto on 15/07/06 at 06:17 PM

Regarding that web site wian.One does not need to ead past this sentence –

The theories of physics are a description of reality. Reality is created out of the readings from our senses. Knowing that our senses all work using light as an intermediary, is it a surprise that the speed of light is of fundamental importance in our reality?

to realise that tis web site is complete ignorant hokum. I stopped at that point.

16 July, 2006

Posted by: whats-in-a-name on 16/07/06 at 09:04 AM

I’ve just been back to read that bit more carefully. I don’t know why the writer phrased it like that but surely what he meant was:(i) “Our perception of what is real is created out of the readings from our senses.” I think that most physicists wouldn’t argue with that would they? At the quantum level reality as we understand it doesn’t exist; you can only say that particles have more of a tendency to exist in one place or state than another.(ii) The information that we pick up from optical or radio telescopes, gamma-ray detectors and the like, shows the state of distant objects as they were in the past, owing to the transit time of the radiation. Delving deeper into space therefore enables us to look further back into the history of the universe.It’s an unusual way to express the point, I agree, but it doesn’t devalue the other information on there. In particular there are links to other papers that go into rather more detail, but I wanted to start with something that offered a more general view.

I get the impression that your study of physics is rather more advanced than mine- as I’ve said previously I’m only an amateur, though I’ve probably taken my interest a bit further than most. I’m happy to be corrected if any of my reasoning is flawed, though what I’ve said so far s quite basic stuff.

The ideas that I’m trying to express in response to Keka’s challenge are my own and again, I’m quite prepared to have you or anyone else knock them down. I’m still formulating my thoughts and I wanted to start by considering the model that physicists use of the nature of matter, going down to the grainy structure of spacetime at the Plank distance and quantum uncertainty.

I’ll have to come back to this in a day or two, but meanwhile if you or anyone else wants to offer an opposing view, please do.

Posted by: patopreto on 16/07/06 at 10:52 AM

I don’t know why the writer phrased it like that but surely what he meant was:

I think the write is quit clear! WIAN – you have re-written what he says to mean something different.

The writer is quite clear – “Once we accept that space and time are a part of the cognitive model created by the brain, and that special relativity applies to the cognitive model, we can ponder over the physical causes behind the model, the absolute reality itself.”

Blah Blah Blah!

The writer, Manoj Thulasidas, is an employee of OCBC bank in Singapore and self-described “amateur philosopher”. What is he writes appears to be nothing more than a religiously influenced solipsistic philosophy. Solipsism is interesting as a philosophical standpoint but quickly falls apart. If Manoj can start his arguments from such shaky grounds without explanation, then I really have no other course to take than to accept his descriptions of himself as “amateur”.

Maybe back to MEQUACK!