Tag Αρχεία: χιούμορ

Need I say more?

Quiet Me

I’m an introvert. In today’s world where articulation is often mistaken for accomplishment, introversion is a bit of a baggage. But I have no complaints about my baggage, for I have been more successful than I expected or wanted to be. That’s one good thing about being an introvert — his ambition is aways superseded by the need for reflection and introspection. To an introvert, the definition of success doesn’t necessarily include popular adulation or financial rewards, but lies in the pleasure of finding things out and of dreaming up and carrying out whatever it is that he wants to do. Καλά, there may be a disingenuous hint of the proverbial sour grapes in that assertion, and I will get back to it later in this post.

The reason for writing up this post is that I’m about to read this book that a friend of mine recommended — “Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking” by Susan Cain. I wanted to pen down an idea I had in mind because I’m pretty sure that idea will change after I read the book. The idea calls for a slightly windy introduction, which is the only kind of introduction I like (when I make it, that is).

Like most things in life, extroversion, if we could quantify it, is likely to make a bell-curve distribution. So would IQ or other measures of academic intelligence. Or kinesthetic intelligence, for that matter. Those lucky enough to be near the top end of any of these distributions are likely to be successful, unless they mistake their favoured curve to be something else. Εννοώ, just because you are pretty smart academically doesn’t mean that you can play a good game of tennis. Παρομοίως, your position on the introvert bell curve has no bearing on your other abilities. Whether you are an introvert or an extrovert, you will be badly and equally beaten if you try to play Federer — a fact perhaps more obvious to introverts than extroverts. Therein lies the rub. Extroverts enjoy a level of social acceptance that makes them feel as though they can succeed in anything, just like a typical MBA feels that they can manage anything despite a total lack of domain knowledge. That misplaced confidence, when combined with a loud assertiveness hallmark of extroversion, may translate into a success and make for a self fulfilling prophesy.

That is the state of affairs. I don’t want to rant against it although I don’t like it. And I wouldn’t, because I estimate that I would fall about one sigma below the mean on the extroversion curve. I think of it this way: say you go and join a local tennis club. The players are all better than you; they all have better kinesthetic intelligence than you can muster. Do you sit around complaining that the game or the club is unfair? Μη. What you would have to do is to find another club or a bunch of friends more at your level, or find another game. The situation is similar in the case of extroversion. Extroverts are, εξ ορισμού, social and gregarious people. They like society. Society is their club. And society likes them back because it is a collection of extroverts. So there is social acceptance for extroversion. This is a self-fueling positive feedback cycle.

Έτσι, if you are introvert, and you are seeking societal approval or other associated glories, you are playing a wrong game. I guess Susan Cain will make the rest of it pretty clear. And I will get back to this topic after I finish the book. I just wanted to pen down my thoughts on the obvious feature of the society that it is social in nature (duh!), and therefore extrovert-friendly. I think this obviousness is lost on some of us introverts who cry foul at the status quo.

To get back to the suspicion of sour-grapishness, I know that I also would like to have some level of social approbation. Otherwise I wouldn’t want to write up these thoughts and publish it, hoping that my friends would hit the “Like” κουμπί, would I? This is perhaps understandable — I’m not at the rock bottom of the extroversion distribution, and I do have some extrovert urges. I’m only about a sigma or so below the mean, (και, as a compensation, perhaps a couple of sigmas above the mean in the academic scale.)

Bernard ShawMy wife, από την άλλη πλευρά, is a couple of sigmas above the mean on the extroversion department, και, not surprisingly, a very successful business woman. I always felt that it would be swell if our kids inherited my position on the academic curve, and her position in the people-skills curve. But it could have backfired, as the exchange between George Bernard Shaw and a beautiful actress illustrates. As the story goes, Mrs Campbell (for whom Shaw wrote the part of Eliza Dolittle in Pygmalion) suggested to him that they should have a child so that it would inherit his brains and her beauty to which Shaw replied: “My dear lady, have you considered that it might inherit my beauty and your brains?"

Γελοίος, Annoying and Embarrassing

Now it is official — we become embarrassing, ridiculous and annoying when our first-born turns thirteen. The best we can hope to do, evidently, is to negotiate a better deal. If we can get our thirteen year old to drop one of the three unflattering epithets, we should count ourselves lucky. We can try, “I may embarrass you a bit, but I do δεν annoy you and I am certainly not ridiculous!” This apparently was the deal this friend of mine made with his daughter. Now he has to drop her a block away from her school (so that her friends don’t have to see him, duh!), but he smiles the smile of a man who knows he is neither annoying nor ridiculous.

I did a bit worse, Νομίζω ότι. “You are not ότι annoying; you are not πάντοτε ridiculous and you are not totally embarrassing. Καλά, not always,” was the best I could get my daughter to concede, giving me a 50% pass grade. My wife fared even worse though. “Αμάν, she is SOOO ridiculous and πάντοτε annoys me. Drives me nuts!” making it a miserable 33% fail grade for her. To be fair though, I have to admit that she wasn’t around when I administered the test; her presence may have improved her performance quite a bit.

Αλλά σοβαρά, why do our children lose their unquestioning faith in our infallibility the moment they are old enough to think for themselves? I don’t remember such a drastic change in my attitude toward my parents when I turned thirteen. It is not as though I am more fallible than my parents. Καλά, may be I am, but I don’t think the teenager’s reevaluation of her stance is a commentary on my parenting skills. May be in the current social system of nuclear families, we pay too much attention to our little ones. We see little images of ourselves in them and try to make them as perfect as we possibly can. Perhaps all this well-meaning attention sometimes smothers them so much that they have to rebel at some stage, and point out how ridiculously annoying and embarrassing our efforts are.

May be my theory doesn’t hold much water — μετά από όλα, this teenage phase change vis-a-vis parents is a universal phenomenon. And I am sure the degree of nuclear isolation of families and the level of freedom accorded to the kids are not universal. Perhaps all we can do is to tune our own attitude toward the teenagers’ attitude change. Hey, I can laugh with my kids at my ridiculous embarrassments. But I do wish I had been a bit less annoying though…

Belle Piece

Here is a French joke that is funny only in French. I present it here as a puzzle to my English-speaking readers.

This colonel in the French army was in the restroom. As he was midway through the business of relieving his bladder, he becomes aware of this tall general standing next to him, and realizes that it is none other than Charles De Gaulle. Τώρα, what do you do when you find yourself a sort of captive audience next to your big boss for a couple of minutes? Καλά, you have to make smalltalk. So this colonel racks his brain for a suitable subject. Noticing that the restroom is a classy tip-top joint, he ventures:

“Belle piece!” (“Nice room!”)

CDG’s ice-cold tone indicates to him the enormity of the professional error he has just committed:

“Regardez devant vous.” (“Don’t peek!”)

English as the Official Language of Europe

The European Union commissioners have announced that agreement has been reached to adopt English as the preferred language for European communications, rather than German, which was the other possibility.

As part of the negotiations, the British government conceded that English spelling had some room for improvement and has been accepted a five year phased plan for what will be known as EuroEnglish (Euro for short).

In the first year, “s” will be used instead of the soft “γ”. Sertainly, sivil servants will reseive this news with joy. Επίσης, the hard “γ” will be replaced with “να”. Not only will this klear up konfusion, but typewriters kan have one less letter.

There will be growing publik enthusiasm in the sekond year, when the troublesome “ph” will be replased by “f”. This will make words like “fotograf” 20 persent shorter. In the third year, publik akseptanse of the new spelling kan be expected to reach the stage where more komplikated changes are possible.

Governments will enkorage the removal of double letters, which have always ben a deterent to akurate speling. Επίσης, al wil agre that the horible mes of silent “και”s in the language is disgrasful, and they would go.

By the fourth year, peopl wil be reseptiv to steps such as replasing “th” από “z” και “w” από “v”. During ze fifz year, ze unesesary “0” kan be dropd from vords kontaining “ou”, and similar changes vud, of kors, be aplid to ozer kombinations of leters.

Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German lik zey vunted in ze forst plas…

A Crazy Language

This crazy language, Αγγλικά, is the most widely used language in the history of our planet. One in every seven humans can speak it. More than half of the world’s books and three quarters of international mail is in English. Of all the languages, it has the largest vocabulary perhaps as many as two MILLION words. Παρ 'όλα αυτά, ας το παραδεχτούμε, English is a crazy language. There is no egg in eggplant nor ham in hamburger; neither apple nor pine in pineapple. English muffins weren’t invented in England or French fries in France. Sweetmeats are candies while sweetbreads, which aren’t sweet, are meat.

We take English for granted. But if we explore its paradoxes, we find that quicksand can work slowly, boxing rings are square and a guinea pig is neither from Guinea nor is it a pig.

And why is it that writers write but fingers don’t fing, grocers don’t groce and hammers don’t ham? If the plural of tooth is teeth, why isn’t the plural of booth beeth? One goose, two geese. So one moose, two meese?

Doesn’t it seem crazy that you can make amends but not one amend, that you comb thru annals of history but not a single annal? If you have a bunch of odds and ends and get rid of all but one of them, what do you call it? If teachers taught, why didn’t preacher praught? If a vegetarian eats vegetables, what does a humanitarian eat? If you wrote a letter, perhaps you bote your tongue?

Sometimes I think all the English speakers should be committed to an asylum for the verbally insane. In what language do people recite at a play and play at a recital? Ship by truck and send cargo by ship? Have noses that run and feet that smell?

How can a slim chance and a fat chance be the same, while a wise man and wise guy are opposites? How can overlook and oversee be opposites, while quite a lot and quite a few are alike? How can the weather be hot as hell one day and cold as hell another?

Have you noticed that we talk about certain things only when they are absent? Have you ever seen a horseful carriage or a strapful gown? Met a sung hero or experienced requited love? Have you ever run into someone who was combobulated, gruntled, ruly or peccable? And where are all those people who are spring chickens or who would actually hurt a fly?

You have to marvel at the unique lunacy of a language in which your house can burn up as it burns down, in which you fill in a form by filling it out and in which an alarm clock goes off by going on.

English was invented by people, not computers, and it reflects the creativity of the human race (που, φυσικά, isn’t a race at all). That is why, when the stars are out, they are visible, but when the lights are out, they are invisible. And why, when I wind up my watch, I start it, but when I wind up this essay, I end it.

[Unknown source]

Ioanna’s Aisles

During my graduate school years at Syracuse, I used to know Ioanna — a Greek girl of sweet disposition and inexplicable hair. When I met her, she had just moved from her native land of Crete and was only beginning to learn English. So she used to start her sentences with “Eh La Re” and affectionately address all her friends “Malaka” and was generally trying stay afloat in this total English immersion experience that is a small university town in the US of A.

Soon, she found the quirkiness of this eccentric language a bit too much. On one wintry day in Syracuse, Ioanna drove to Wegmans, the local supermarket, presumably looking for feta cheese or eggplants. But she was unable to find it. As with most people not fluent in the language of the land, she wasn’t quite confident enough to approach an employee on the floor for help. I can totally understand her; I don’t approach anybody for help even in my native town. But I digress; coming back to Ioanna at Wegmans, she noticed this little machine where she could type in the item she wanted and get its location. The machine displayed, “Aisle 6.”

Ioanna was floored. She had never seen the word “aisle.” So she fought and overcame her fear of Americans and decided to ask an employee where this thing called Aisle 6 ήταν. Unfortunately, the way this English word sounds has nothing to do with the way it is spelled. Without the benefit of this knowledge, Ioanna asked a baffled and bemused clerk, “Where is ASSELLE six?”

The American was quick-witted though. He replied politely, “Λυπάμαι, miss. I am asshole number 3; asshole number 6 is taking a break. Can I help you?”

Ένα παιχνίδι σκάκι

Όταν ήμουν έφηβος, Συνήθιζα να είμαι αρκετά καλός στο σκάκι. Το αποκορύφωμα της ερασιτεχνικής σκάκι καριέρα μου ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, όταν κτύπησε Manuel Aaron, ο εννέα φορές Ινδικό εθνικό πρωταθλητή και η πρώτη διεθνής αυθεντία της Ινδίας. Αληθής, ήταν μόνο μια ταυτόχρονη έκθεση, και έπαιζε 32 μας. Αληθής, τρεις άλλοι τον χτύπησαν επίσης. Ακόμη… Ακόμη πιο ικανοποιητικό από ξυλοδαρμό ο πρωταθλητής ήταν το γεγονός ότι ο φίλος μου, οποίους στοργικά κλήση Kutty, έχεις ηττηθεί από τον κ.. Aaron. Για να κατανοήσουμε γιατί η απώλεια Kutty ήταν πιο γλυκιά από τη νίκη μου, πρέπει να πάμε πίσω σε λίγα χρόνια.

Ημερομηνία – Αύγουστος 1983. Τόπος συναντήσεως – Μη. 20 Madras Mail. (Για τους αμύητους — Αυτό ήταν ένα τρένο που πήρε ένα από την πατρίδα μου Trivandrum προς Madras. Αυτές οι πόλεις που αργότερα μετονομάστηκε σε Thiruvananthapuram και Chennai σε μια στιγμή έμπνευσης του πατριωτικού; αλλά ήμουν μακριά κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου και προτιμούν το παλαιότερο, μικρότερα ονόματα.) Ήμουν στο τρένο πηγαίνει στο πανεπιστήμιο μου (IIT, Madras) ως πρωτοετής. Εν αγνοία μου, έτσι ήταν Kutty, που καθόταν σε ολόκληρη το νησί στο αυτοκίνητο (το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για να καλέσετε ένα διαμέρισμα ή ένα φορείο.) Σύντομα έπιασε κουβέντα και συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο να είναι συμμαθητές. Kutty έμοιαζε σαν ένα ακίνδυνο χαρακτήρα — όλα αναβοσβήνει τα μάτια, χοντρά γυαλιά, εύκολη χαμόγελα και δυνατά γέλια.MandakOurWing.jpg

Τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά μέχρι που παρατήρησα μαγνητική σκακιέρα μου ανάμεσα πράγματά μου. Εντάξει, Το παραδέχομαι, Το είχα τοποθετημένα έτσι ώστε οι άνθρωποι θα το παρατηρήσετε. Μπορείτε να δείτε, Ήμουν αρκετά υπερήφανος για αυτό το σκακιέρα που μου αγαπητέ πατέρα Μου πήρε ως δώρο (από μια ξαδέλφη που εργάζονται στο “κόλπος,” φυσικά). Kutty είπε, “Αμάν, παίζετε σκάκι?” Είπε ότι σχεδόν πάρα πολύ άνετα, σε έναν ήχο που χτυπάει κουδούνια συναγερμού αυτές τις μέρες, χάρη στην εμπειρία, όπως αυτό που μόλις αποκαλύφθηκε σε αυτό το φούρνο της αμαξοστοιχίας.

Αλλά, νέους και απερίσκεπτη όπως ήμουν, Δεν είχα προσέξει την προειδοποίηση. Χρησιμοποίησα για να σκεφτώ πολλά από τον εαυτό μου εκείνες τις ημέρες — ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που δεν έχω ξεπεράσει αρκετά, σύμφωνα με το καλύτερο μισό μου. Έτσι είπα, εξίσου αδιάφορα, “Ναι, κάνετε?”

“Ναι, και εκτός…”

“Θέλετε να παίξετε ένα παιχνίδι?”


Μετά από μερικές κινήσεις άνοιγμα, Kutty μου ζήτησε (μάλλον με θαυμασμό, Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή), “Έτσι, Δεν έχετε διαβάσει πολλά βιβλία για το σκάκι?” Θυμάμαι ακόμα αυτό ξεκάθαρα — ήταν αμέσως μετά fianchetto μου, και Ειλικρινά νόμιζα Kutty ήταν εκφράζοντας τη λύπη του για την απόφασή του να παίξει σκάκι με αυτή την άγνωστη πλοίαρχος. Νομίζω ότι ζήτησε από ένα ζευγάρι περισσότερες ερωτήσεις στο ίδιο πνεύμα — “Μην παίζετε σε τουρνουά?” “Είστε στην ομάδα του σχολείου σας?” και ούτω καθεξής. Ενώ καθόμουν εκεί καλή αίσθηση, Kutty ήταν, καλά, παίζοντας σκάκι. Σύντομα βρήκα fianchetto μου διαγώνια απελπιστικά μπλοκαριστεί από τρία δικά μου πιόνια, και όλα τα κομμάτια μου κόλλησε σε μελάσσα έχοντας πουθενά να πάνε. Είκοσι-περίεργο βασανιστικό κινήσεις αργότερα, εγώ ήμουν που ειλικρινά εξέφρασε τη λύπη του που εμφανίζουν σκακιέρα μου. Μπορείτε να δείτε, Kutty ήταν ο εθνικός πρωταθλητής σκακιού της Ινδίας, στην υπο-κατώτερο τμήμα.

Στην IIT κορακίστικα μας, ήταν διεξοδική πόλωση, ότι το παιχνίδι σκάκι, μοιάζει πολύ με πολλά από τα παιχνίδια που ακολούθησαν, για συνέχισα προκλητική Kutty κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών. Μπορείτε να δείτε, Έχω κανέναν ενδοιασμό αγωνίζονται αντίξοες. Οπωσδήποτε, Έμαθα πολλά από αυτόν. Τελικά, Θα μπορούσε να παίξει σκάκι με τυφλή αυτόν χωρίς το όφελος της μια σκακιέρα, , όπως κάναμε παλαιότερα κατά τη διάρκεια μίας ώρας με το λεωφορείο μας από Mount Road σε IIT μετά από μια αργά το βράδυ ταινία, φωνάζοντας πράγματα όπως NF3 και 0-0 προς μεγάλη ενόχληση της υπόλοιπης συμμορίας. Θυμάμαι λέγοντας Kutty ότι δεν μπορούσε να κάνει μια συγκεκριμένη κίνηση, επειδή ιππότης του ήταν σε αυτό το τετράγωνο.

Αν θυμάμαι αυτόν τον τρόπο, δεν είναι πιθανό ότι θα είχα δει κάτι Kutty είχε χάσει. Θα μπορούσε να δει πάντα ένα ζευγάρι των κινήσεων βαθύτερη και ένα ζευγάρι περισσότερες παραλλαγές. Θυμάμαι ένα άλλο τρένο από τα παιχνίδια μας, ένα σπάνιο, όπου πήρα το πάνω χέρι; Δήλωσα, εντυπωσιακά, “Mate σε 14!” Kutty σκέφτηκε για ένα λεπτό και είπε, “Δεν είναι αρκετά, Θα μπορεί να περάσει μετά την 12η κίνηση.”

Οπωσδήποτε, ήταν η πρώτη ενοχλητικό παιχνίδι σκάκι με Kutty που έκανε η απώλεια του να Ααρών διπλά γλυκό. Kutty μου είπε αργότερα ότι είχε χάσει ένα πιρούνι, η οποία ήταν ο λόγος που έχασε. Καλά, που μπορεί να είναι. Αλλά δεν είστε υποτίθεται για να χάσετε τίποτα. Τίποτα δεν είναι ασήμαντο. Όχι στο σκάκι. Όχι στη ζωή.

Φωτογραφία soupboy

An Office Survival Guide

Let’s face it — people job hop. They do it for a host of reasons, be it better job scope, nicer boss, and most frequently, fatter paycheck. The grass is often greener on the other side. Really. Whether you are seduced by the green allure of the unknown or venturing into your first pasture, you often find yourself in a new corporate setting.

In the unforgiving, dog-eat-dog corporate jungle, you need to be sure of the welcome. Πιο σημαντικό, you need to prove yourself worthy of it. Ο φόβος δεν είναι, I’m here to help you through it. And I will gladly accept all credit for your survival, if you care to make it public. But I regret that we (this newspaper, me, our family members, dogs, lawyers and so on) cannot be held responsible for any untoward consequence of applying my suggestions. Come on, you should know better than to base your career on a newspaper column!

This disclaimer brings me naturally to the first principle I wanted to present to you. Your best bet for corporate success is to take credit for all accidental successes around you. Για παράδειγμα, if you accidentally spilled coffee on your computer and it miraculously resulted in fixing the CD-ROM that hadn’t stirred in the last quarter, present it as your innate curiosity and inherent problem solving skills that prompted you to seek an unorthodox solution.

But resist all temptation to own up to your mistakes. Integrity is a great personality trait and it may improve your karma. Αλλά, take my word for it, it doesn’t work miracles on your next bonus. Nor does it improve your chances of being the boss in the corner office.

If your coffee debacle, για παράδειγμα, resulted in a computer that would never again see the light of day (που, you would concede, is a more likely outcome), your task is to assign blame for it. Did your colleague in the next cubicle snore, or sneeze, or burp? Could that have caused a resonant vibration on your desk? Was the cup poorly designed with a higher than normal centre of gravity? Μπορείτε να δείτε, a science degree comes in handy when assigning blame.

Αλλά σοβαρά, your first task in surviving in a new corporate setting is to find quick wins, for the honeymoon will soon be over. In today’s workplace, who you know is more important than what you know. So start networking — start with your boss who, presumably, is already impressed. He wouldn’t have hired you otherwise, would he?

Once you reach the critical mass in networking, switch gears and give an impression that you are making a difference. I know a couple of colleagues who kept networking for ever. Nice, gregarious folks, they are ex-colleagues now. All talk and no work is not going to get them far. Καλά, it may, but you can get farther by identifying avenues where you can make a difference. And by actually making a bit of that darned difference.

Concentrate on your core skills. Be positive, and develop a can-do attitude. Find your place in the corporate big picture. What does the company do, how is your role important in it? Μερικές φορές, people may underestimate you. No offence, but I find that some expats are more guilty of underestimating us than fellow Singaporeans. Our alleged gracelessness may have something to do with it, but that is a topic for another day.

You can prove the doubters wrong through actions rather than words. If you are assigned a task that you consider below your level of expertise, don’t fret, look at the silver lining. Μετά από όλα, it is something you can do in practically no time and with considerable success. I have a couple of amazingly gifted friends at my work place. I know that they find the tasks assigned to them ridiculously simple. But it only means that they can impress the heck out of everybody.

Corporate success is the end result of an all out war. You have to use everything you have in your arsenal to succeed. All skills, however unrelated, can be roped in to help. Play golf? Invite the CEO for a friendly. Play chess? Present it as the underlying reason for your natural problem solving skills. Sing haunting melodies in Chinese? Organize a karaoke. Be known. Be recognized. Be appreciated. Be remembered. Be missed when you are gone. At the end of the day, what else is there in life?


Επιτήδευση είναι μια γαλλική εφεύρεση. Οι Γάλλοι είναι οι πλοίαρχοι, όταν πρόκειται για την ανατροφή, και το πιο σημαντικό, πώληση εκλέπτυνση. Σκεφτείτε κάποια ακριβά (και ως εκ τούτου, αριστοκρατικό) μάρκες. Οι πιθανότητες είναι ότι περισσότερα από τα μισά από αυτά που έρχονται στο μυαλό θα ήταν η γαλλική. Και η άλλη μισή θα είναι ευδιάκριτα γαλλική wannabes ήχο. Αυτή η παγκόσμια κυριαρχία στην εκλέπτυνση είναι εντυπωσιακό για μια μικρή χώρα του μεγέθους και του πληθυσμού της Ταϊλάνδης.

Πώς μπορείτε να πάρετε μια τσάντα που κατασκευάζονται στην Ινδονησία, χαστούκι για ένα όνομα που μόνο μια χούφτα των αγοραστών του μπορεί να προφέρει, και να το πουλήσει για ένα περιθώριο κέρδους 1000%? Μπορείτε να το κάνετε από υπερασπιζόμενοι επιτήδευση; με το να είναι ένα εικονίδιο που οι άλλοι μπορούν μόνο φιλοδοξούν να είναι, αλλά ποτέ δεν την επίτευξη. Ξέρετε, κάτι σαν την τελειότητα. Δεν είναι να απορεί Descartes είπε κάτι που ακούγεται ύποπτα όπως, “Νομίζω ότι στα γαλλικά, Ως εκ τούτου, είμαι!” (Ή μήπως ήταν, “Νομίζω ότι, Ως εκ τούτου, είμαι γαλλικά”?)

Είμαι έκπληκτος από τον τρόπο που οι Γάλλοι καταφέρνουν να έχουν το υπόλοιπο του κόσμου τρώνε πράγματα που οσμή και γεύση, όπως τα πόδια. Και στέκομαι με δέος του γαλλικού όταν ο κόσμος με ανυπομονησία τα μέρη με τα σκληρά κερδισμένα ζύμη τους να καταβροχθίσουν τα τερατουργήματα όπως η πάχυνση συκώτι πάπιας, ζυμωμένα γαλακτοκομικά προϊόντα, έντερα χοίρου που γεμίζουν με αίμα, σαλιγκάρια, κρέατος, τα εντόσθια και εταζέρα.

Οι γαλλικές διαχειριστεί αυτόν τον άθλο, Δεν εξηγώντας τα πλεονεκτήματα και τα σημεία πώλησης των εν λόγω, ahem…, προϊόντα, αλλά από μια τελειοποιώντας ένα εξαιρετικά εκλεπτυσμένο οθόνη της απιστίας σε όποιον δεν γνωρίζει την αξία τους. Με άλλα λόγια, όχι από τη διαφήμιση των προϊόντων, αλλά με το να φέρνεις σε δύσκολη θέση. Παρά το γεγονός ότι οι Γάλλοι δεν είναι γνωστή για τη φυσική τους ανάστημα, που κάνει μια αξιοθαύμαστη δουλειά της κοιτάζοντας προς τα κάτω σε σας, όταν χρειάζεται.

Πήρα μια γεύση αυτής της πολυπλοκότητας πρόσφατα. I ομολόγησε σε μια φίλη μου που ποτέ δεν θα μπορούσε να αναπτύξει μια γεύση για το χαβιάρι — ότι η πεμπτουσία εικόνα της γαλλικής φινέτσας. Ο φίλος μου κοίταξε λοξά σε μένα και μου είπε ότι πρέπει να έχω φάει λάθος. Στη συνέχεια, μου εξήγησε ο σωστός τρόπος να τρώει. Πρέπει να ήταν δικό μου λάθος; πώς θα μπορούσε κανείς να μην αρέσουν τα αυγά ψαριού? Και θα ήξερε; αυτή είναι ένα αριστοκρατικό κορίτσι SIA.

Το περιστατικό αυτό μου θύμισε μια άλλη φορά, όταν είπα σε έναν άλλο φίλο (προφανώς δεν είναι τόσο αριστοκρατικό και αυτό το κορίτσι SIA) ότι δεν με ένοιαζε αρκετά προσκήνιο Pink Floyd. Αυτός ένοιωσε και μου είπε ποτέ να πω κάτι τέτοιο σε κανέναν; ένα αγαπούσε πάντα Pink Floyd.

Πρέπει να ομολογήσω ότι είχα φλερτ μου με τις περιόδους της εκλέπτυνσης. Πιο ικανοποιητική μου στιγμές της πολυπλοκότητας ήρθε όταν κατάφερα να λειτουργούν κατά κάποιο τρόπο μια γαλλική λέξη ή έκφραση σε μια συζήτηση ή γραφή μου. Σε μια πρόσφατη στήλη, Κατάφερα να γλιστρήσει σε “τετ-α-τετ,” αν το απλοϊκό εκτυπωτή πέταξε μακριά τις εμφάσεις. Πνευστά προσθέσετε μια άνθηση στο επίπεδο της πολυπλοκότητας, επειδή συγχέουν το καλό από αναγνώστη.

Η επιβουλής υποψία ότι η γαλλική μπορεί να ήταν το τράβηγμα ένα γρήγορο σε εμάς συρθεί επάνω σε μένα όταν διάβασα κάτι που Scott Adams (του Dilbert φήμη) έγραψε. Αναρωτήθηκε τι αυτό ISO 9000 μανία ήταν όλα σχετικά με. Όσοι εξασφαλίζουν την πιστοποίηση ISO περήφανα καμαρώνω, ενώ όλοι οι άλλοι φαίνεται να επιθυμήσεις. Αλλά κανείς δεν ξέρει τι στο καλό είναι? Adams εικάζεται ότι ήταν μάλλον μια φάρσα ένα μάτσο inebriated νέους επινοήθηκε σε ένα μπαρ. “ISO” ακουγόταν πολύ σαν “Zat iz μπύρα ma?” σε κάποια γλώσσα της ανατολικής Ευρώπης, λέει.

Θα μπορούσε αυτή η εκλέπτυνση της μόδας είναι επίσης ένα πρακτικό αστείο? Μια γαλλική συνωμοσία? Αν είναι, καπέλα μακριά στο γαλλικό!

Μην με παρεξηγείτε, Δεν είμαι Francophobe. Μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου είναι η γαλλική. Δεν είναι δικό τους σφάλμα αν οι άλλοι θέλουν να τους μιμηθούν, ακολουθήστε τις γαστρονομικές συνήθειες και η προσπάθειά τους (συνήθως μάταια) να μιλούν τη γλώσσα τους. Θα το κάνω εγώ — Ορκίζομαι στα γαλλικά όταν μου λείπει ένα εύκολο σουτ στο μπάντμιντον. Μετά από όλα, γιατί χάνετε την ευκαιρία να ακούγεται εξελιγμένα, Δεν είναι?

Χρήματα — Η αγάπη ή το μίσος αυτό

Ό λόγος-d'etre του μπορεί να είναι, υπάρχει μία ανάγκη για περισσότερο, και μια άσβεστη απληστία. Και παραδόξως, αν θέλετε να προσπαθήσετε να σβήσετε ένα κομμάτι της απληστίας σας, ο καλύτερος τρόπος για να το κάνετε είναι να αναζωπυρώσει η απληστία σε άλλους. Αυτός είναι ο λόγος που οι απάτες email (ξέρετε, ο Νιγηριανός τραπεζίτης ζητά τη βοήθειά σας για τη μετακίνηση $25 εκατομμύρια αζήτητα κληρονομιάς, ή το ισπανικό λαχείο πρόθυμοι να σας δώσουν 67 εκατομμύρια ευρώ) εξακολουθούν να κατέχουν μια γοητεία για εμάς, ακόμα και όταν ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα πέσει για αυτό.

Υπάρχει μόνο μια λεπτή θολή γραμμή μεταξύ των συστημάτων που αναπτύσσονται για την απληστία και την εμπιστοσύνη των θέσεων εργασίας των άλλων ανθρώπων. Αν μπορείτε να καταλήξουμε σε ένα σύστημα που κάνει τα χρήματα για τους άλλους, και να παραμείνει νομικά (αν όχι ηθική), Στη συνέχεια θα κάνετε τον εαυτό σας πολύ πλούσια. Εμείς το βλέπουμε πιο άμεσα στην χρηματοδότηση και στις επενδύσεις της βιομηχανίας, αλλά είναι πολύ πιο διαδεδομένη από εκείνη. Μπορούμε να δούμε ότι ακόμη και η εκπαίδευση, παραδοσιακά θεωρείται ένα υψηλότερο επιδίωξη, είναι πράγματι μια επένδυση έναντι μελλοντικών κερδών. Υπό το πρίσμα αυτό, θα καταλάβετε την αντιστοιχία μεταξύ των διδάκτρων στα διάφορα σχολεία και τους μισθούς εντολή τους αποφοίτους.

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτή τη στήλη, Νόμιζα ότι είχε κάνει αυτό το νέο πεδίο που ονομάζεται η Φιλοσοφία του Χρήματος (που, ελπίζω, κάποιος θα αναφέρουμε μετά από μένα), αλλά μετά διάβασα κάτι για τη φιλοσοφία του νου από τον John Searle. Αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε τίποτα κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε αυτή την ιδέα, ούτε χρήμα που πρέπει να γίνουν, δυστυχώς. Χρήματα έρχεται κάτω από την ομπρέλα της αντικειμενικής κοινωνικής πραγματικότητας που είναι αρκετά εξωπραγματικό. Στην έκθεση του για την κατασκευή της κοινωνικής πραγματικότητας, Searle επισημαίνει ότι όταν μας δίνουν ένα κομμάτι χαρτί και να πω ότι αυτό είναι το νόμιμο νόμισμα, είναι στην πραγματικότητα την κατασκευή χρήματα από αυτή τη δήλωση. Δεν είναι μια δήλωση σχετικά με το χαρακτηριστικό ή τα χαρακτηριστικά του (όπως “Αυτό είναι ένα ποτήρι νερό”) τόσο ως δήλωση της πρόθεσης που κάνει κάτι που είναι (όπως “Είσαι ο ήρωάς μου”). Η διαφορά μεταξύ μου είναι ήρωας (ίσως μόνο για να μου έξι-year-old) και τα χρήματα είναι τα χρήματα είναι ότι ο τελευταίος είναι κοινωνικά αποδεκτή, και είναι τόσο αντικειμενική πραγματικότητα, όπως κάθε.

Καταλήγω στο συμπέρασμα αυτό το άρθρο με την γκρίνια υποψία ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει την άποψή μου αρκετά καλά. Ξεκίνησα με την προϋπόθεση ότι τα χρήματα είναι ένα εξωπραγματικό μετα-πράγμα, και εκκαθάριση επιβεβαίωση αντικειμενική πραγματικότητα της. Αυτή η αμφιθυμία του ορυχείου μπορεί να είναι μια αντανάκλαση της συλλογικής σχέση αγάπης-μίσους μας με τα χρήματα – ίσως δεν είναι και τόσο κακός τρόπος για να τερματιστεί αυτή η στήλη μετά από όλα.

Φωτογραφία 401(K) 2013