Ήταν Δικός σου, Τώρα ορυχείο

I feel I have lived through an era of great changes. The pace of change can seem accelerated if you travel or emigrate because various geographical regions act as different slices in time. Είχα το πλεονέκτημα (ή η ατυχία) από πολλαπλές μεταναστεύσεις. Με αυτό, σε συνδυασμό με την προώθηση χρόνια μου, Νιώθω σαν να έχω δει πολλά. Οι περισσότεροι από ό, τι έχω δει με γεμίζει με ένα προαίσθημα κατήφεια και χαμός. Ίσως αυτό είναι απλώς η χαρακτηριστική απαισιοδοξία ενός υπερβολικά κυνική μυαλό, ή ίσως να είναι η πραγματική φθορά των παγκόσμιων ηθικών προτύπων μας.

Από τη θετική πλευρά, ο ρυθμός της αλλαγής είναι πράγματι fast and furious. Αυτό είναι το είδος της αλλαγής που σας αρέσει — ξέρετε, βινυλίου σε ουρά ταινία σε κασέτα σε MP3 για το iPod είδος. Ή η γη-line μέσω δορυφόρου στο κελί στο Skype στο Twitter είδος. Ωστόσο,, μαζί με αυτή τη θετική και προφανής κομμάτι των αλλαγών, υπάρχει ένα ύπουλο αργή και ανησυχητικό κομμάτι ανοδική πορεία και σε εμάς. Είναι n πλαίσιο αυτό που θέλετε να χρησιμοποιήσετε ξανά την υπερβολική χρήση αλληγορία του-ενός-ποτ βάτραχος-in.

Αν βάλετε ένα βάτραχο σε ζεστό νερό, θα πηδήξει έξω από την κατσαρόλα και να σώσει το δέρμα του. Αλλά αν τοποθετήσετε το βάτραχο σε κρύο νερό, και σιγά-σιγά να ζεσταθεί το δοχείο, δεν θα αισθανθείτε την αλλαγή και βράζουμε μέχρι θανάτου. Η βραδύτητα της αλλαγής είναι θανατηφόρα. Έτσι, επιτρέψτε μου να είμαι ο βάτραχος με ψευδαισθήσεις μεγαλείου; επιτρέψτε μου να επισημάνω τα ανθυγιεινά αλλαγές που συσσωρεύεται γύρω μας. Μπορείτε να δείτε, μαζί με το τεχνολογικό θαύμα που ζούμε μέσα, υπάρχει οικονομική ή χρηματοοικονομική εφιάλτη που απλώνει τα πλοκάμια της σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής και πολιτικής ύπαρξης μας, δια-τα πάντα στη θέση τους στην ασφυκτική επιβολή της. Αργά. Πολύ αργά. Εξαιτίας αυτής της αόρατης αναμονή για εμάς, με κάθε iPod που αγοράζουμε, εμείς (η μεσαία τάξη) πάρτε ένα ζευγάρι δολάρια από την πολύ φτωχή και να του δώσετε την πολύ πλούσια. Εμείς δεν το βλέπουμε έτσι επειδή κάποιοι από εμάς κάνουν μερικά σεντ στη διαδικασία. Ο δικαιοδόχος κατάστημα της Apple κάνει μερικά σεντ, ο εργαζόμενος-of-the-μήνα παίρνει μια συμβολική αύξηση, ένας προγραμματιστής της Apple μπορούν να απολαύσουν ένα ωραίο διακοπές, ή ανώτερο διευθυντικό στέλεχος θα μπορούσε να πάρει ένα νέο τζετ, η οικονομία της χώρας πηγαίνει επάνω μια εγκοπή, NASDAQ (και έτσι τα συνταξιοδοτικά όλων) ανεβαίνει ένα μικρό κλάσμα — όλοι είναι ευχαριστημένοι, δεξιά?

Καλά, υπάρχει αυτό το μικρό ζήτημα του υλικού συσκευασίας που μπορεί να έχουν σκοτωθεί μέρος ενός δέντρου κάπου, στη Βραζιλία, ίσως, όπου οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι τα δέντρα ανήκουν σ 'αυτούς. Μπορεί να είναι ένα μικρό κομμάτι της ρύπανσης διαφύγει στον αέρα ή σε ένα ποτάμι στην Κίνα, όπου οι ντόπιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι πόροι αυτοί είναι κειμήλια τους. Μπορεί να είναι κάποια μετρίως τοξικό σκουπίδια κατέληξαν σε χώρους υγειονομικής ταφής στην Αφρική κάπου όπου δεν έχουν αρκετά κατανοήσει την έννοια της ιδιοκτησίας γης. Μπορεί να κοστίσει ένας προγραμματιστής στο Bangalore ή ένα κορίτσι τηλεφωνικό κέντρο στη Μανίλα μια ώρα ή δύο περισσότερα από ό, τι θα έπρεπε, επειδή δεν γνωρίζουν ότι ο χρόνος τους είναι ένας πόρος που αγοράζονται και πωλούνται χαμηλή υψηλή στις αγορές δεν βλέπουν ή γνωρίζουν του. Είναι από αυτούς τους μακρινούς τόπους και ανθρώπους φάντασμα που έχουμε πάρει μερικά δολάρια και να περάσει για να τα εξίσου μακρινό εταιρικά ταμεία και χρηματιστηριακές αγορές. Παίρνουμε ό, τι δεν είναι δικό μας από τους άγνωστους ιδιοκτήτες για να τροφοδοτήσει την πλεονεξία των αόρατο παίκτες. Και, όπως Milo Υπενθύμιση Binder Θα έλεγα, ο καθένας έχει ένα μερίδιο. Αυτός είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός της εταιρικής εποχής, όπου έχουμε γίνει όλοι μικροσκοπικά γρανάζια σε μια γιγαντιαία ρόδα αμείλικτα τροχαίο στο πουθενά, ιδίως, αλλά σβήσιμο πολύ στη διαδικασία.

Το πρόβλημα με τον καπιταλισμό ως μια οικονομική ιδεολογία είναι ότι είναι λίγο πολύ ομόφωνα τώρα. Μόνο μέσα από μια σύγκρουση της ιδεολογίας μπορεί να αναδυθεί μια ισορροπία κάποιου είδους. Κάθε σύγκρουση, εξ ορισμού, απαιτεί από τους αντιπάλους, τουλάχιστον δύο από αυτές. Και το ίδιο κάνει και μια ιδεολογική πάλη. Ο αγώνας είναι ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό (ή σοσιαλισμός, Δεν είμαι σίγουρος για την διαφορά). Η πρώτη λέει ότι πρέπει να απολύσουν τις αγορές και να αφήσει την απληστία και τον εγωισμό συνεχίσει την πορεία του. Καλά, αν δεν σας αρέσει ο ήχος της “απληστία και τον εγωισμό,” προσπαθώ “φιλοδοξία και το αυτοκίνητο.” Συσχέτιση με λέξεις όπως η ελευθερία και η δημοκρατία, και αυτό “Laissez-faire” ιδεολογία a la Άνταμ Σμιθ είναι η συνταγή της επιτυχίας.

Στέκεται στην άλλη γωνία είναι η αντίπαλη ιδεολογία, η οποία λέει ότι θα πρέπει να ελέγχουν τη ροή του χρήματος και πόρων, και την εξάπλωση της ευτυχίας. Δυστυχώς, αυτή η ιδεολογία πήρε συνδέονται με άσχημα λόγια όπως ολοκληρωτισμό, γραφειοκρατία, μαζική δολοφονία, πεδία θανάτου της Καμπότζης κ.λπ.. Μικρή έκπληξη το γεγονός ότι έχασε, αποθηκεύσετε για αυτήν την οικονομική δύναμη που ονομάζεται Κίνα. Αλλά η νίκη της Κίνας δεν είναι παρηγοριά για το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, επειδή η Κίνα έκανε επαναπροσδιορίζοντας σοσιαλισμός ή κομμουνισμός σημαίνει ουσιαστικά τον καπιταλισμό. Έτσι, η νίκη του καπιταλισμού είναι, για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, μια slam dunk. Για τους νικητές ανήκουν σε λάφυρα της ιστορίας. Και έτσι, το κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική ιδεολογία του καπιταλισμού απολαμβάνει την mellifluous ένωση ωραία λόγια, όπως η ελευθερία, ίσες ευκαιρίες, δημοκρατία κ.λπ., ενώ ο κομμουνισμός είναι ένα αποτυχημένο πείραμα υποβιβαστεί η “επίσης-έτρεξε” κατηγορία των ιδεολογιών όπως ο φασισμός, Ναζισμού και άλλα κακά πράγματα. Έτσι, η μάχη ανάμεσα στον καπιταλισμό και τις κινήσεις καταλαμβάνουν-wall-street είναι αξιοθρήνητα ασύμμετρη.

Μια μάχη ανάμεσα σε δύο καλά συμφωνημένα αντιπάλους είναι ωραίο να παρακολουθήσετε; λένε, ένας αγώνας μεταξύ Τζόκοβιτς και Φέντερερ. Από την άλλη πλευρά, α “αγώνας” μεταξύ Φέντερερ και μένα θα είναι συναρπαστική μόνο για μένα — αν η. Αν είστε σε βίαιες ψυχαγωγία, ένας αγώνας πυγμαχίας μεταξύ δύο βαρέων βαρών θα είναι κάτι ενδιαφέρον για να παρακολουθήσετε. αλλά ένας ρωμαλέος μπόξερ ξυλοδαρμό τους ζωντανούς Σκανδάλη από ένα δύο-year-old θα σας γεμίσει μόνο με εξέγερση και αηδία (το οποίο είναι παρόμοιο με την αίσθηση που είχα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου το '91).

Μην ανησυχείτε, Δεν είμαι έτοιμος να υπερασπιστεί ή να προσπαθήσει να αναβιώσει το σοσιαλισμό σε αυτό το blog, γιατί δεν νομίζω ότι μια κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία λειτουργεί είτε. Αυτό που με ανησυχεί είναι το γεγονός ότι ο καπιταλισμός δεν έχει έναν άξιο αντίπαλο τώρα. Δεν θα πρέπει να σας ανησυχούν, καθώς? Εταιρική καπιταλισμός χτυπά τα διαβίωσης Σκανδάλη από ό, τι θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη. Πρέπει να αγνοούμε και να μάθουν να αγαπούν τον αποτροπιασμό μας μόνο και μόνο επειδή πήραμε ένα μερίδιο?

Φωτογραφία Byzantine_K cc

Σχόλια