And the Wind Whispered…

[This post is my translation of an excellent short story by one of the most gifted storytellers of our time, O.V.Vijayan. The translation from Malayalam is a feeble effort, because such distant translations are not merely between languages, but cultures. The untranslatable expressions are marked with asterisks. Enjoy!]

Reached Kanjikad from Palghat by Coimbatore street. From there on, it was unpaved dirt road to the mountains. Even the rough taxi Jeep found that hard to take. This was Theyunni’s second trip here in the last ten years and he had no complaints about the roughness now.

“Ditch ahead”, Driver said, glancing at the dirt road in front.

“If you want to stop here, it’s okay”, Theyunni offered, “I can walk.”

It’s about two miles from here. Accustomed as he was to the comfort of limousine rides between airports and star hotels, the prospect of the hard hike did not discourage Theyunni.

“Nah. We’ll go slow, sit tight.”


The Jeep carefully negotiated the winding mountain road. Theyunni glanced at the wild valley as if for the first time. The sunshine cooled by the hillside, the east winds tunnelled through the mountain passes and roaring towards Palghat…

“The trees are all gone, aren’t they, Driver?”, Theyunni observed.

“All downed. Was forests here till about five years ago. Elephants used to come down.”

Ja, last time when he was here, there were huge trees on either side. Trees he didn’t know the names of. There were crickets all around carrying on with their shrill orchestra. Theyunni recalled that journey. He was coming back to Bombay after a European trip and his wife was at the airport. Sy het gesê, “There is a letter from home, looks like *Brother’s handwriting.”

“Wonder what is happening. Didn’t you open it, Phoebe?”

“You know I don’t open your letters.”

When the car was moving towards Juhu, Theyunni stole a glance at Phoebe’s face behind the wheel. Like a flawless marble sculpture with golden hair dancing in the wind. It was against her culture to open her husband’s letters. There were many things in her culture that attracted him — her confident courage in kissing him in that garden few years ago, proclaiming, “I love you”. If the relationship were to turn sour in the years to come, the honesty and integrity that would make her say, “I do not love you any more, we have to get divorced”. These were the challenges that inspired him. He remembered the journey home to tell *Father that he was in love with Phoebe, his fellow-student at Stanford. Father did not say anything against it, just smiled his sweet, thoughtful smile. It was *Mother — “We had Devaki’s horoscope looked at…”

Devaki was a distant relative. The daughter of some in-land farmer. Hiding his contempt for horoscopes, Theyunni comforted Mother, “That is not much, Mother. We didn’t give our word.”

Nobody said anything for a while. Then Mother said, “Isn’t understanding as big as word? It’s like Devaki has married you in her heart.”

“It’s the boy’s decision, Madhavi,” Father said, “Why do you want to say this and that?”

Mother withdrew herself, “I didn’t say anything…”

“Don’t worry about Mother’s complaints, Kutta. So, do you like this Phoebe?”

Theyunni was a little embarrassed, “Yes.”

“Will an American girl like to live in this old family house of ours, Kutta?”, Mother inquired.

“Why wouldn’t she?”

Father said, “It’s not as though they are going to come live here, is dit?”

“So Father and Son have decided that as well,” Mother said, “that they don’t want to live here?”

“Wherever we live, we’ll come here first, Mother.”

Theyunni saw Mother’s eyes well up. After blessing Phoebe and wishing Devaki well in her life, Mother said, “I won’t ask you to change your mind. Maar, will you look after Father, Kutta?”

“Of course.”

“You remember how he used to be? His body is getting old…”

Father intervened again with his smile, “Madhavi, why do you say such things and make him unhappy? Don’t pay any attention to her, Kutta.”

Even during the novelty of his love, Theyunni could feel *Devaki’s true meaning in his *rustic heart — the farmer bride who would sweep the floor and light the evening lamp. Mother said, “There was only one thing on my mind — your sister-in-law is not able-bodied. If it had been Devaki, there was a hope that she would look after your father in his old age…”

Theyunni didn’t say anything then. Even in the later years, he couldn’t say anything about that. Phoebe, who never opened her husband’s letters, drove skillfully through the streets of Juhu. When Father fell sick years after the marriage, Phoebe advised, “Your little town is actually a village. Why don’t we take him to a good hospital in a city? We can easily afford that.”

What Father needed was nearness and touch to die peacefully. Theyunni came home alone with those and saw him off. Mother also died in the old family house. Phoebe was back at Stanford then. She sent a formal condolence telegram. *Devaki‘s meaning again filled his mind.

In Juhu, Theyunni read Brother’s letter. “I’m not doing too well, Kutta. Just to let you know. I won’t ask you to take time off your busy schedule and come by these forests. Just think of me, same effect as seeing. Didn’t even let Sreekumar know. I was worried that he might get anxious and take a trip — not easy to come here from Cambridge, is dit? If only your sister-in-law had been alive… Weaknesses of an old heart…”

The Jeep continued it’s laborious journey negotiating an occasional ditch and gutter.

“Sorry about the trouble, Driver,” Theyunni tried to comfort the driver.

“Nah, just doing my job.”

Must be another mile from here. It was after his wife’s death that Brother decided to resign from service and move to the high lands. Theyunni vehemently opposed that decision. “Why are you moving to this god-forsaken land in Palghat among leopards and wild boars? Verder, you could be in service for another 10 jaar. Even after retiring, you know that a nuclear physicist can do so many things…”

Brother’s reply came, “There are debts that one owes — to one’s country, one’s community, one’s family. I feel that I have repaid my dues to the best of my ability. There are some other obligations that I have to take care of. That’s is why I’m seeking refuge in these valleys.”

Brother never mentioned what those obligations were. Theyunni didn’t inquire either.

The soft-spoken Brother took a decision only after much reasoning; it was not easy to make him go back on them. Later, Brother wrote about his camp-site: about four miles off the road, there were fertile lands lying just outside the woods. Brother built a house there, among coconut palms, vegetables, mango trees… Dirt walls, wooden ceiling and roofs of clay tiles. It was at some distance from anywhere. Egter, there was a farmer, Ponnuswami, living in a hut nearby. Brother could ask Ponnuswami for help if needed. Apart from that, he was quite alone in that valley. Theyunni could not figure out the meaning of that penance and forgot about it. Years went by. But when Phoebe handed over that unopened letter, he suddenly felt that he should go there in a hurry.

“Wel, Phoebe, I’ll go and see what’s going on.”

“What is the name of that place? Kanjikad, isn’t it?”


“Brother had invited me to go and see the mountains.”

“Ja, I remember.”

“Must be a perfect place for get-away vacation. But it’s dangerous to get sick there. Why don’t you bring him here? We could have him treated at Jeslock or something.”

Phoebe was repeating her suggestion on treatments. Theyunni remembered the last time the suggestion was offered and it made him uneasy.

“We can’t get inside his mind, Phoebe. I’ll go there and see.”

That was how Theyunni came here for the first time, ten years ago. Not only was he anxious about Brother’s health and solitary life, he also wanted to give Brother a piece of his mind about the untimely penance. When he took a taxi from Coimbatore airport to go to Kanjikad, his mind was filled with impatience and hard feelings towards Brother. The driver got discouraged by the sight of ditches and gutters in the dirt road. It didn’t take too much to provoke Theyunni.

“I could break the axile if I drove up this way,” complained the driver who was Tamil.

“How much does this stupid car of yours cost?”

“Jammer Sir, didn’t mean to…”

“If your car breaks, let it break. I’ll give you what it costs. Drive.”

When he got off the car, Theyunni saw Brother taking a walk in the field — looking bright and healthy.

“Why did you come all this way, Kutta?”, Brother commented on the advisability of the trip.

“You can say that. Living in the forests, writing letters about getting sick, how could I ignore it?”

“Come in.” Brother took him inside the house.

Theyunni looked around and found everything unsatisfactory. “Why do you punish yourself like this?”

“Do I look as though this is punishment?”

Nobody said anything for a while. Then Theyunni inquired, “Who treated you while you were ill?”

“Teat?! Nobody!”

“What am I supposed to say about that?”

Brother smiled, “You don’t get it, doen jy, Kutta?”

“What do you do for food?”

“I have asked Ponnuswami’s wife to show up. To cook something for you. Me, this is all I eat.”

He pointed to the husks of two young coconuts in the basket. “That was breakfast. Two more for dinner.”

“That is you diet?!”

“Not just diet, medicine as well!”

When it got dark, Theyunni wanted to know, “Brother, what if some thieves show up?”

Brother laughed heartily, “Four white *mundu, four cotton shawls, two towels and some clay pots. That’s all this house holds. The thief is quite peaceful by nature, it’s our avarice that makes him do this and that!”

After dinner, they laid down to sleep — op die vloer, on sleeping mats. For Theyunni, it was the first time in a long while without the air conditioner. The winds roared outside the house. Through the mountain passes, like the loud waves in an uptide.


“Ja, Brother?”

“You hear that?”

“The winds, reg?”

“Ja, but to you hear them?”

“Ja, Ek doen. Why do you ask?”

Brother was silent for a while in the darkness. Then he said, “Doen nie, you don’t hear them.”

It was with the same dissatisfaction at Brother’s life in the wilderness that Theyunni went back to Bombay. Brother said, seeing him off, “It was a mistake, Kutta. A weakness. Felt like writing to you when I was ill; I won’t bother you like this again. There aren’t any illnesses that these valleys can’t cure. And if there are, do humans have medicines for them?”

Nou, it was ten years after those words that Theyunni was coming back. Phoebe was not with him any more. She showed her natural honesty and told him that the love between them had dried out. Theyunni did not fly from Bombay. He took the train to Palghat along with numerous other people. Like in his childhood, in second class. Two day journey. Hills and woods and rivers and villages slowly went by in the window as the train ambled towards Palghat. The old family house was no longer there. So he rested in a hotel and set out for Kanjikad the next morning. His gruffiness during the last journey ten years ago had disappeared now. Theyunni felt that his peacefulness was spreading to the fellow passengers and even the landscapes.

The Jeep driver also was friendliness personified.

“Hard trip, isn’t it, Driver?”

“Nah, we are quite used to these. A little worried about your trouble, that is all.”

Brother’s fences and steps appeared at a distance.

“Over there, Driver.”

“Isolated house, isn’t it, Sir?”


Ponnuswami was waiting by the house. He stepped down to welcome Theyunni. They looked at each other; Ponnuswami wiped his tears.

“He had asked me not to telegram, that is why I wrote a letter instead.” Ponnuswami said, “I am sorry.”

“Not at all, you were respecting Brother’s wishes. I understand.”

Ponnuswami walked over to the backyard. There was a small plot where a Thulasi plant was beginning to take root. Ash remnants of the pyre around it.

“This is it,” Ponnuswami said. “The bones were dropped in the Peroor river. If there are some other rituals you want to do… Maar,…”

“Ja, Ponnuswami?”

“He said that no rituals were necessary. That he had uprooted the rituals. I am not educated, just thought that he was talking about some sacred state.”

“That must be what he meant.”

“Is Sreekumar coming up?”

“I had telephoned him from Bombay. He is not coming. He had told me one thing — that this land and house are for you.”

Ponnuswami had gone beyond such earthly things. “He also had told me the same thing; I didn’t want to tell you. Maar, I don’t need any of this. You or Sreekumar could sell these…”

“Brother’s wishes, Ponnuswami. We must respect them.”

“Wel, if you insist.”

“How many children do you have?”


“Wel, this will be a good place for them to grow up in.”

Ponnuswami bowed once again, “If you ever want to come back and live here, my family and I will get out of here for you.”

“That won’t be necessary, Ponnuswami.”

I don’t deserve to live here, Theyunni said to himself. They got back into the house.

“You take rest. I will get you a young coconut from the fields.”

“The driver is waiting in the Jeep outside. Ask him to come inside and have something to drink.”

When Ponnuswami brought the young coconuts, Theyunni said, “You can go home now, if you like. I’m fine.”

Ponnuswami left. Theyunni said to the driver. “Do you think you can stay here overnight?”

The driver expressed his disagreement through silence.

“Didn’t plan that way when we set out,” Theyunni said. “This is Brother’s house. I came here because he died, couldn’t get here before.”

The driver turned attentive. Theyunni continued, “Feel like sleeping here for a night.”

The driver’s disagreement melted away silently. “I can stay.”

“I can pay you whatever you want for staying.”

“That won’t be necessary.”

Time turned red and went down on the hilltops. Theyunni went inside and went through Brother’s wooden box. Three white mundu’s, laundered, three cotton shawls and two towels. Theyunni’s sadness dripped into them. When he went to bed, he was not sad any more, a kind of gratified grief. A fulfillment of love and traditions. He slept with the childhood dreams of fairy tales. Late in the night, he woke up. He listened to the music of the winds. After this night, it would be the trip back to the city. Theyunni could feel Brother’s kindness in the winds. The winds muttered the unknown *Manthras that marked the end of that kindness and life, sommige *distant baby voices… A night full of sacred whispers, this was the *justification of lifetime.

Theyunni listened to the whispers and slept, awaiting the morning.

The Story So Far …

In the early sixties, Santa Kumari Amma decided to move to the High Ranges. She had recently started working with KSEB which was building a hydro-electric project there.The place was generically called the High Ranges, even though the ranges weren’t all that high. People told her that the rough and tough High Ranges were no place for a country girl like her, but she wanted to go anyways, prompted mainly by the fact that there was some project allowance involved and she could use any little bit that came her way. Her family was quite poor. She came from a small village called Murani (near a larger village called Mallappalli.)

Around the same time B. Thulasidas (better known as Appu) also came to the High Ranges. His familty wasn’t all that poor and he didn’t really need the extra money. But he thought, hey rowdy place anyway, what the heck? Wel, to make a long story short, they fell in love and decided to get married. This was some time in September 1962. A year later Sandya was born in Nov 63. And a little over another year and I came to be! (This whole stroy, deur die manier, is taking place in the state of Kerala in Indië. Wel, that sentence was added just to put the links there, just in case you are interested.) There is a gorgeous hill resort called Munnar (meaning three rivers) where my parents were employed at that time and that’s where I was born.

 [casual picture] Just before 1970, they (and me, which makes it we I guess) moved to Trivandrum, the capital city of Kerala. I lived in Trivandrum till I was 17. Lots of things happened in those years, but since this post is still (and always will be) work in progress, I can’t tell you all about it now.

In 1983, I moved to Madras, to do my BTech in Electronics and Communication at IIT, Madras. (They call the IITs the MIT of India, only much harder to get in. In my batch, there were about 75,000 students competing for about 2000 places. I was ranked 63 among them. I’m quite smart academically, you see.) And as you can imagine, lots of things happened in those four years as well. But despite all that, I graduated in August 1987 and got my BTech degree.

In 1987, after finishing my BTech, I did what most IITians are supposed to do. I moved to the states. Upstate New York was my destination. I joined the Physics Department van Syracuse Universiteit to do my PhD in High Energy Physics. And boy, did a lot of things happen during those 6 jaar! Half of those 6 years were spent at Cornell University in Ithaca.

That was in Aug. 1987. Then in 1993 Sewe, the prestigious French national research organization ( CNRS – “Centre national de la recherche scientifique”) hired me. I moved to Frankryk to continue my research work at ALEPH, CERN. My destination in France was the provencal city of Marseilles. My home institute wasCentre de Physique des Particules de Marseille” of CPPM. Natuurlik, I didn’t speak a word of French, but that didn’t bother me much. (Before going to the US in 1987, I didn’t speak much English/Americanese either.)

End of 1995, on the 29th of Dec, I got married to Kavita. In early 1996, Kavita also moved to France. Kavita wasn’t too happy in France because she felt she could do much more in Singapore. She was right. Kavita is now an accomplished entrepreneur with two boutiques in Singapore and more business ideas than is good for her. She has won many awards and is a minor celebrity with the Singapore media. [Wedding picture]

In 1998, I got a good offer from what is now the Institute for Infocomm Research and we decided to move to Singapore. Among the various personal reasons for the move, I should mention that the smell of racisim in the Marseilles air was one. Although every individual I personally met in France was great, I always had a nagging feeling that every one I did not meet wanted me out of there. This feeling was further confirmed by the immigration clerks at the Marignane airport constantly asking me toMettez-vous a cote, gentleman” and occassionally murmuringles francais d’abord. [Anita Smiles]

A week after I moved to Singapore, on the 24rth of July 1998, Anita was born. Incredibly cute and happy, Anita rearranged our priorities and put things in perspective. Five years later, on the 2nd of May 2003, Neil was born. He proved to be even more full of smiles.  [Neil Smiles more!]

In Singapore, I worked on a lot of various body-based measurements generating several patents and papers. Towards the end of my career with A-Star, I worked on brain signals, worrying about how to make sense of them and make them talk directly to a computer. This research direction influenced my thinking tremendously, though not in a way my employer would’ve liked. I started thinking about the role of perception in our world view and, consequently, in the theories of physics. I also realized how these ideas were not isolated musings, but were atriculated in various schools of philosophy. This line of thinking eventually ended up in my book, Die onwerklik Heelal.

Towards the second half of 2005, I decided to chuck research and get into quantitative finance, which is an ideal domain for a cash-strapped physicist. It turned out that I had some skills and aptitudes that were mutually lucrative to my employers and myself. My first job was as the head of the quantitative analyst team at OCBC, a regional bank in Singapore. Hierdie middel kantoor werk, waarby risikobestuur en die beperking borrelende handelaars, gave me a thorough overview of pricing models and, perhaps more importantly, perfekte begrip van die konflik-gedrewe implementering van die risiko-aptyt van die bank.

 [Dad] Later, in 2007, I moved to Standard Chartered Bank, as a senior quantitative professional taking care of their in-house trading platform, which further enhanced my "big picture" outlook and inspired me to write Beginsels van Kwantitatiewe Ontwikkeling. I am rather well recognized in my field, and as a regular columnist for the WILMOTT Magazine, I have published several articles on a variety of topics related to quants and quantitative finance, which is probably why John Wiley & Sons Ltd. asked me to write this book.

Despite these professional successes, on the personal front, 2008 has been a year of sadness. I lost my father on the 22nd of October. Die death of a parent is a rude wake-up call. It brings about feelings of loss and pain that are hard to understand, and impossible to communicate. And for those of us with little gift of easy self-expression, they linger for longer than they perhaps should.

Heelal – Grootte en ouderdom

Ek gepos hierdie vraag wat my pla wanneer ek lees dat hulle 'n sterrestelsel omstreeks 13 miljard ligjare. My begrip van die verklaring is: Op n afstand van 13 miljard ligjare, was daar 'n sterrestelsel 13 miljard jaar gelede, sodat ons kan die lig van dit nou sien. Sou dit nie beteken dat die heelal is ten minste 26 biljoen jaar oud? Dit moet die sterrestelsel oor geneem het 13 miljard jaar te bereik waar dit blyk te wees,, en die lig van dit moet 'n ander te neem 13 biljoen jaar om ons te bereik.

In antwoord op my vraag, Martin en Swansont (wat ek neem is akademiese phycisists) wys my wanopvattings en my wese vra om meer te leer. Almal sal beantwoord word wanneer ek opgeneem, wil dit voorkom! 🙂

Hierdie debat is gepubliseer as 'n voorspel tot my pos op die Oerknal-teorie, kom op 'n dag of twee.

Mowgli 03-26-2007 10:14 PM

Heelal – Grootte en ouderdom
I was reading a post in stating that they found a galaxy at about 13 miljard ligjare. Ek probeer om uit te vind wat die verklaring middel. Vir my, beteken dit dat 13 miljard jaar gelede, hierdie sterrestelsel was waar ons dit nou sien. Is dit nie wat 13B LY weg middel? As dit so is, sou dit nie beteken dat die heelal het tot ten minste 26 biljoen jaar oud? Ek bedoel, die hele heelal begin van die een enkele punt; hoe kon hierdie sterrestelsel wees waar dit was 13 miljard jaar gelede, tensy dit ten minste 13 biljoen jaar om daar te kom? (Ignoreer die inflasionêre fase vir die oomblik…) Ek het gehoor mense verduidelik dat die ruimte self is uit te brei. Wat die heck beteken dit? Is dit nie net 'n liefhebber manier om te sê dat die spoed van lig is kleiner geruime tyd gelede?
swansont 03-27-2007 09:10 AM


Oorspronklik gepos deur Mowgli
(Post 329204)
Ek bedoel, die hele heelal begin van die een enkele punt; hoe kon hierdie sterrestelsel wees waar dit was 13 miljard jaar gelede, tensy dit ten minste 13 biljoen jaar om daar te kom? (Ignoreer die inflasionêre fase vir die oomblik…)

Ignoreer al die res, hoe sou dit beteken die heelal is 26 biljoen jaar oud?


Oorspronklik gepos deur Mowgli
(Post 329204)
Ek het gehoor mense verduidelik dat die ruimte self is uit te brei. Wat die heck beteken dit? Is dit nie net 'n liefhebber manier om te sê dat die spoed van lig is kleiner geruime tyd gelede?

Die spoed van lig is 'n inherente deel van atoomstruktuur, in die fyn struktuur konstante (alfa). As c is die verandering, dan die patrone van atoomspektra sou hê om te verander. Daar is nie 'n bevestigde data wat toon dat die alfa verander (daar is die geleentheid papier beweer dat dit, maar jy iemand nodig het om die metings te herhaal), en die res is almal in ooreenstemming met geen verandering.

Martin 03-27-2007 11:25 AM

Om te bevestig of versterk wat swansont gesê, Daar is spekulasie en 'n paar byvoordele of standaard kosmologieën wat betrek c veranderende oor tyd (of alfa verander met verloop van tyd), maar die verandering van konstantes ding kry net meer en meer regeer out.I've is kyk vir meer 5 jaar en die meer mense kyk en bestudeer bewyse hoe minder waarskynlik is dit blyk dat daar 'n verandering. Hulle regeer dit uit meer en meer akkuraat met hul data.So is dit waarskynlik die beste om die te ignoreer “wisselende spoed van lig” kosmologieën totdat een is deeglik vertroud met die standaard hoofstroom kosmologie.Jy het wanopvattings Mowgli

  • Algemene Relatiwiteit (die 1915 teorie) troef Spesiale Rel (1905)
  • Hulle het nie eintlik weerspreek nie as jy hulle reg verstaan, omdat SR het slegs 'n beperkte plaaslike toepaslikheid, soos die ruimtetuig verbygaan:-)
  • Waar GR en SR lyk te weerspreek, glo GR. Dit is die meer omvattende teorie.
  • GR nie 'n spoedbeperking op die koers wat baie groot afstande kan verhoog. die enigste spoedgrens op die plaaslike dinge (jy nie kan inhaal en slaag 'n foton)
  • Sodat ons kan en neem dinge wat wegbeweeg van ons vinniger as c. (Dit is ver, SR is nie van toepassing.)
  • Dit was in 'n Wetenskaplike artikel Am Ek dink verlede jaar verduidelik
  • Google die skrywer se naam Charles Lineweaver en Tamara Davis.
  • Ons weet van baie van die dinge wat tans meer as 14 miljard LY weg.
  • Jy moet 'n paar kosmologie om te leer, sodat jy sal nie verwar word deur hierdie dinge.
  • Ook 'n “singulariteit” beteken nie 'n enkele punt. dit is 'n gewilde fout, want die woorde klink dieselfde.
  • 'N singulariteit kan kom oor 'n hele streek, selfs 'n oneindige streek.

Ook die “Oerknal” model lyk nie soos 'n ontploffing van materie whizzing weg van 'n sekere punt te kyk. Dit behoort nie so gedink word. Die beste artikel algemene foute wat mense het verduidelik, is hierdie Lineweaver en Davis ding in Sci Am. Ek dink dit was Jan of Februarie 2005 maar ek kon 'n jaar af wees. Google dit. Kry dit uit jou plaaslike biblioteek of vind dit aanlyn. Beste raad wat ek kan gee.

Mowgli 03-28-2007 01:30 AM

Om swansont oor hoekom ek gedink het 13 b LY geïmpliseer 'n ouderdom van 26 b jaar:Wanneer jy sê dat daar 'n sterrestelsel by 13 b LY weg, Ek verstaan ​​dat dit beteken 13 miljard jaar gelede het my tyd, die sterrestelsel was op die punt waar ek dit nou sien (wat 13 b LY weg van my). Wetende dat alles begin vanaf dieselfde punt, dit moet die sterrestelsel minstens geneem het 13 b jaar te kry waar dit was 13 b jaar gelede. So 13+13. Ek is seker ek moet wrong.To Martin: Jy is reg, Ek moet nogal 'n bietjie meer oor kosmologie om te leer. Maar 'n paar dinge wat jy genoem het verras my — hoe neem ons nie dinge wat wegbeweeg van so FTL? Ek bedoel, sou nie die relativistiese Doppler verskuiwing formule gee denkbeeldige 1 Z? En die dinge buite 14 b LY weg – is hulle “buite” die heelal?Ek sal beslis kyk en lees die skrywers wat jy genoem. Dankie.
swansont 03-28-2007 03:13 AM


Oorspronklik gepos deur Mowgli
(Post 329393)
Om swansont oor hoekom ek gedink het 13 b LY geïmpliseer 'n ouderdom van 26 b jaar:Wanneer jy sê dat daar 'n sterrestelsel by 13 b LY weg, Ek verstaan ​​dat dit beteken 13 miljard jaar gelede het my tyd, die sterrestelsel was op die punt waar ek dit nou sien (wat 13 b LY weg van my). Wetende dat alles begin vanaf dieselfde punt, dit moet die sterrestelsel minstens geneem het 13 b jaar te kry waar dit was 13 b jaar gelede. So 13+13. Ek is seker ek moet verkeerd wees.

Dit sal afhang van hoe jy jou kalibrasie. Net op soek na 'n Doppler verskuiwing en ignoreer al die ander faktore, As jy weet dat die spoed ooreenstem met afstand, kry jy 'n sekere rooi verschuiving en jy sal waarskynlik kalibreer dat 13B LY te beteken as wat die werklike afstand. Dat die lig 13B jaar oud sou wees.

Maar as Martin het daarop gewys, ruimte uit te brei; die kosmologiese rooi verschuiving is anders as die Doppler-verskuiwing. Omdat die spasie tussenin het uitgebrei, AFAIK die lig wat kry ons van 'n sterrestelsel 13B LY weg nie so oud, want dit was nader aan toe die lig wat uitgestraal. Ek sou dink dat al hierdie in ag geneem word in die metings, sodat wanneer 'n afstand word gegee aan die sterrestelsel, dit is die werklike afstand.

Martin 03-28-2007 08:54 AM


Oorspronklik gepos deur Mowgli
(Post 329393)
Ek sal beslis kyk en lees die skrywers wat jy genoem.

Hierdie post het 5 of 6 skakels na die Sci Am artikel deur Lineweaver en Davis…965#post142965

Dit is post #65 op die Sterrekunde skakels taai draad

Dit blyk uit die artikel in die Maart 2005 kwessie.

Ek dink dit is relatief maklik om te lees—goed geskryf. So dit behoort te help.

Wanneer jy die Wetenskaplike Am artikel gelees, meer vrae—jou vrae dalk pret om te probeer en antwoord:-)

Tweeling Paradox – Neem 2

Die tweeling paradoks is gewoonlik verduidelik weg deur die argument dat die reis tweeling voel die beweging as gevolg van sy versnelling / vertraging, en daarom ouderdomme stadiger.

Maar wat sal gebeur as die tweeling beide versnel simmetries? Dit is, hulle begin uit rus van een ruimte punt met gesinchroniseer horlosies, en terug na dieselfde plek punt rus kry deur die versnelling weg van mekaar vir 'n geruime tyd en remmend op die pad terug. Deur die simmetrie van die probleem, blyk dit dat wanneer die twee horlosies is saam aan die einde van die reis, op dieselfde punt, en rus met betrekking tot mekaar, hulle het om te stem.

Dan weer, gedurende die hele reis, elke klok in beweging (versnel of nie) met betrekking tot die ander een. In SR, elke horlosie wat in beweging is met betrekking tot 'n waarnemer se horlosie is veronderstel loop stadiger. Of, die waarnemer se horlosie is altyd die vinnigste. So, vir elke tweeling, die ander klok moet stadiger hardloop. Egter, wanneer hulle weer saam aan die einde van die reis, hulle het om te stem. Dit kan net gebeur as elke tweelingbroer sien die ander se klok loop vinniger op 'n sekere punt tydens die reis. Wat doen SR sê sal gebeur in hierdie denkbeeldige reis?

(Let daarop dat die versnelling van elke tweelingbroer konstante gemaak kan word. Het die tweeling mekaar kruis op 'n hoë spoed teen 'n konstante lineêre verlangsaming. Hulle sal teen dieselfde spoed na iewers mekaar weer steek. Gedurende die kruisings, hul horlosies vergelyk kan word.)

Onwerklik Tyd

Farsight geskryf:Tyd is 'n snelheid-afhanklik subjektiewe maatstaf van geval opvolging eerder as iets fundamentele – die gebeure merk die tyd, die tyd nie die gebeure merk. Dit beteken dat die dinge daar buite is ruimte eerder as ruimte-tyd, en is 'n “eter” bedek deur subjektiewe tyd.

Ek hou van jou definisie van die tyd. Dit is naby aan my eie siening dat die tyd is “onwerklik.” Dit is moontlik ruimte as 'n ware en ruimte-tyd as iets anders te behandel, as jy doen. Dit vra vir 'n paar versigtige denke. Ek sal my denke in die omtrek van hierdie post en illustreer dit met 'n voorbeeld, As my vriende trek nie my uit vir middagete voor ek kan klaar. :)

Die eerste vraag wat ons onsself moet vra, is hoekom ruimte en tyd lyk gekoppel? Die antwoord is eintlik te maklik om te sien, en dit is in jou definisie van die tyd. Ruimte en tyd mengsel deur ons konsep van snelheid en ons brein se vermoë om beweging te voel. Daar is 'n nog dieper verband, en dit is dat die ruimte is 'n kognitiewe voorstelling van die fotone insette tot ons oë, maar ons sal later kry om dit te.

Kom ons neem vir 'n tweede dat ons 'n sesde sintuig wat bedryf op 'n oneindige spoed. Dit is, As ster ontplof by 'n miljoen ligjare van ons, ons kan dit onmiddellik aanvoel. Ons sal sien dit slegs na 'n miljoen jaar, maar ons voel dit onmiddellik. Ek weet, dit is 'n skending van SR, kan nie gebeur nie en alles wat, maar by my bly vir 'n tweede. Nou, 'n bietjie van denke sal jou oortuig dat die ruimte wat ons sin maak gebruik van hierdie hipotetiese sesde sintuig is Newtoniese. Hier, ruimte en tyd kan heeltemal ontdaan, absolute tyd kan gedefinieer word ens. Vanaf hierdie ruimte, ons kan eintlik werk uit hoe ons dit sal sien met behulp van die lig en ons oë, die wete dat die spoed van lig is wat dit is. Dit sal op sy beurt, duidelik, wat ons gesien gebeure met 'n vertraging. Dit is 'n eerste orde (of statiese) uitwerking. Die tweede orde-effek is die manier waarop ons waarneem voorwerpe in beweging. Dit blyk dat ons sal 'n tydvertraging en 'n lengte inkrimping sien (vir voorwerpe afneem van ons.)

Laat ek illustreer dit 'n bietjie verder met behulp van echo plek. Aanvaar dat jy is 'n blinde kolf. Jy voel jou ruimte met behulp van sonar pings. Kan jy voel 'n supersoniese voorwerp? As dit kom na jou, Teen die tyd dat weerspieël ping bereik jy, dit verby jou. As dit gaan weg van jou, jou pings kan nooit inhaal. Met ander woorde, vinniger as klank reis is “verbode.” As jy nog een aanname – die spoed van die pings is dieselfde vir alle vlermuise, ongeag van hul toestand van beweging – lei jou 'n spesiale relatiwiteit vir vlermuise waar die spoed van klank is die fundamentele eienskap van ruimte en tyd!

Ons het 'n bietjie dieper te grawe en te waardeer dat die ruimte is nie meer werklik as die tyd. Ruimte is 'n kognitiewe konstruk geskep uit ons sensoriese insette. As die sin modaliteit (lig vir ons, klink vir vlermuise) 'n eindige spoed, dat spoed sal 'n fundamentele eienskap van die gevolglike ruimte. En ruimte en tyd sal gekoppel word deur die spoed van die sin modaliteit.

Dit, natuurlik, is slegs my eie nederige interpretasie van SR. Ek wou dit te plaas op 'n nuwe draad, maar ek kry die gevoel dat mense 'n bietjie te geheg aan hul eie sienings in hierdie forum te wees om te luister.

Leo geskryf:Minkowski ruimtetyd is een interpretasie van die Lorentz transformasies, maar ander interpretasies, die oorspronklike Lorentz-Poincarà © Relatiwiteit of gemoderniseerde weergawe van dit met 'n golf van materie (LaFreniere of beslote of vele ander), werk in 'n perfek Euklidiese 3D ruimte.

So eindig ons met die proses verlangsaming en materie inkrimping, maar geen tyd dilatasie of ruimte inkrimping. Die transforms is dieselfde al. So hoekom nie een interpretasie lei tot tensor metrieke terwyl die ander dit nie doen nie? Of doen hulle al? Ek het nie die teoretiese agtergrond van die vraag te beantwoord.

Hi Leo,

As jy LT definieer as 'n snelheid-afhanklik vervorming van 'n voorwerp in beweging, dan kan jy die transformasie 'n funksie van die tyd maak. Daar sal geen buiging en komplikasies van metrieke tensors en dinge wees. Eintlik wat ek gedoen het in my boek is iets langs die lyne (hoewel nie heeltemal), as jy weet.

Die probleem ontstaan ​​wanneer die transformasie matriks is 'n funksie van die vektor is die transformasie. So, as jy LT definieer as 'n matriks operasie in 'n 4-D ruimte-tyd, jy kan nie meer maak dit 'n funksie van die tyd deur middel van versnelling meer as wat jy dit 'n funksie van posisie kan maak (soos in 'n snelheid veld, byvoorbeeld.) Die ruimte-tyd buiging is 'n wiskundige noodsaaklikheid. As gevolg van dit, jy koördinate verloor, en die gereedskap wat ons leer in ons voorgraadse jare nie meer sterk genoeg om die probleem te hanteer.

Van rotasie, LT en Versnelling

In die “Filosofiese implikasies” forum, daar was 'n poging om die versnelling in Lorentz transformasie te neem met behulp van 'n paar slim calculus of numeriese tegnieke. So 'n poging sal nie werk as gevolg van 'n nogal interessante geometriese rede. Ek het gedink ek sou die meetkundige betekenis van Lorentz transformasie plaas (of hoe om te gaan van SR te GR) hier.

Laat my begin met 'n paar van die disclaimers. Eerste van, wat volg is my begrip van LT / SR / GR. Ek post dit hier met die eerlike oortuiging dat dit is reg. Alhoewel ek het genoeg akademiese kwalifikasies om myself te oortuig van my onfeilbaarheid, wie weet? Mense baie slimmer as ek kry verkeerd bewys elke dag. En, as ons het ons pad, ons sou verkeerd hier bewys selfs Einstein homself in hierdie forum, sou ons nie? :D Tweedens, wat ek skryf is dalk te ELEMENTARY vir 'n paar van die lesers, miskien selfs beledigend so. Ek versoek om dit te dra met dit, ag geneem word dat 'n ander lesers kan vind dit insiggewend. Derdens, hierdie pos is nie 'n kommentaar op die korrektheid of verkeerdheid van die teorieë; dit is bloot 'n beskrywing van wat die teorieë sê. Of eerder, my weergawe van wat hulle sê. Met dié disclaimers uit die pad, laat ons begin…

Dit is 'n rotasie in die 4-D ruimte-tyd. Aangesien dit nie maklik 4-D ruimte-tyd rotasie te visualiseer, laat ons begin met 'n 2-D, suiwer ruimte rotasie. Een fundamentele eienskap van 'n meetkunde (soos 2-D Euklidiese ruimte) is sy metrieke tensor. Die metrieke tensor definieer die innerlike produk tussen twee vektore in die ruimte. In normale (Euklidiese of plat) ruimtes, dit definieer ook die afstand tussen twee punte (of die lengte van 'n vektor).

Hoewel die metrieke tensor het die gevreesde “tensor” woord in sy naam, Sodra jy definieer 'n assestelsel, dit is net 'n matriks. Vir Euklidiese 2-D ruimte met x en y koördinate, dit is die identiteitsmatriks (twee 1's langs die diagonale). Kom ons noem dit G. Die innerlike produk tussen vektore A en B is AB = Trans(A) G B, wat werk uit te wees a_1b_1+a_2b_2. Afstand (of lengte van 'n) kan gedefinieer word as \sqrt{A.A}.

Tot dusver in die post, die metrieke tensor lyk redelik nutteloos, net omdat dit is die identiteitsmatriks vir Euklidiese ruimte. SR (of LT), Aan die ander kant, gebruik Minkowski ruimte, wat 'n metrieke dat met geskryf kan word [-1, 1, 1, 1] langs die diagonale met al die ander elemente nul – veronderstelling tyd t is die eerste komponent van die koördinaat stelsel. Kom ons kyk na 'n 2-D Minkowski ruimte vir eenvoud, met die tyd (t) en afstand (x) byle. (Dit is 'n bietjie van 'n oor-vereenvoudiging omdat hierdie ruimte kan nie sirkelbeweging hanteer, wat gewild is in sommige drade.) In eenhede wat c = 1, jy kan maklik sien dat die onveranderlike afstand met behulp van hierdie metrieke tensor is \sqrt{x^2 - t^2}.


Die onwerklik Heelal — Gesprek met Gibran

Hi weer,Jy maak 'n baie interessante vrae. Laat ek probeer om dit te beantwoord, een vir een.

Jy sê dat ons waarnemings van 'n voorwerp weg te beweeg van ons in óf 'n SR of Galilese konteks identies sou lyk, en dit is dus nie 'n goeie toets vir SR.

Wat ek sê, is effens anders. Die koördineer transformasie in SR is afgelei oorweging van slegs afneem voorwerpe en sensing dit met behulp van radar-agtige ronde trip lig reistyd. Dit is dan aanvaar dat die transformasie wette dus afgelei is van toepassing op al die voorwerpe. Omdat die ronde trip lig reis gebruik, die transformasie werk vir nader voorwerpe asook, maar nie vir dinge beweeg in ander rigtings. Maar SR aanvaar dat die transformasie is 'n eiendom van ruimte en tyd en beweer dat dit van toepassing is op alle bewegende (traagheid) verwysingsraamwerke ongeag rigting.

Ons het 'n bietjie te gaan dieper en wonder wat die verklaring middel, wat dit beteken om te praat oor die eienskappe van ruimte. Ons kan nie dink aan 'n ruimte onafhanklik van ons persepsie. Fisici is tipies nie gelukkig met hierdie beginpunt van my. Hulle dink aan ruimte as iets wat bestaan ​​onafhanklik van ons bewus van dit. En hulle daarop aandring dat SR van toepassing op hierdie onafhanklik bestaande ruimte. Ek smeek om te verskil. Ek oorweeg ruimte as 'n kognitiewe konstruk gebaseer op ons perseptuele insette. Daar is 'n onderliggende werklikheid wat die oorsaak van ons persepsie van ruimte. Dit kan niks soos ruimte, maar laat ons veronderstel, ter wille van die argument, dat die onderliggende werklikheid is soos Galilese ruimte-tyd. Hoe sou word beskou dit, gegee dat ons dit sien met behulp van die lig (eenrigting reis van die lig, nie twee-rigting as SR aanvaar)? Dit blyk dat ons perseptuele ruimte sou tydvertraging en lengte inkrimping en alle ander effek voorspel deur SR het. So my tesis is dat die onderliggende werklikheid gehoorsaam Galilese ruimte-tyd en ons perseptuele ruimte gehoorsaam iets soos SR. (Dit is moontlik dat as ek aanvaar dat ons persepsie gebruik tweerigting-lig reis, Ek kan SR-agtige transformasie kry. Ek havenâ € ™ t dit gedoen omdat dit lyk vir my duidelik dat ons sien 'n ster, byvoorbeeld, deur sensing die lig van dit eerder as flikker 'n lig op dit.)

Hierdie tesis nie tel € ™ t goed gaan sit met fisici, en inderdaad met die meeste mense. Hulle verwar “perseptuele effekte” iets soos optiese illusies te wees. My punt is meer soos ruimte self is 'n illusie. As jy kyk na die nag lug, jy weet dat die sterre wat jy sien is nie “werklike”A in die sin dat hulle nie daar is nie wanneer jy kyk na hulle. Dit is bloot omdat die inligting draer, naamlik lig, 'n eindige spoed. As die ster onder waarneming is in beweging, ons persepsie van sy beweging is verdraai om dieselfde rede. SR is 'n poging om ons persepsie van beweging te formaliseer. Sedert beweging en spoed is konsepte wat meng ruimte en tyd, SR het om te werk op “ruimte-tyd kontinuum.” Sedert SR is gebaseer op perseptuele effekte, dit vereis 'n waarnemer en beskryf beweging as hy beskou dit.

Maar is jy eintlik sê dat nie 'n enkele eksperiment gedoen met voorwerpe wat in enige ander rigting as verder weg? En wat van eksperimente op tydvertraging waar ruimtevaarders gaan in die ruimte en kom saam met horlosies wat minder tydsverloop as dié wat gebly op die grond? Doesnâ € ™ t hierdie ondersteuning van die idees inherent in SR?

Eksperimente altyd geïnterpreteer in die lig van 'n teorie. Dit is altyd 'n model gebaseer interpretasie. Ek weet dat dit nie 'n oortuigende argument vir jou, so laat my gee u 'n voorbeeld. Wetenskaplikes het waargeneem superluminal beweging in sekere hemelliggame. Hulle meet die hoeksnelheid van die hemelse voorwerp, en hulle het 'n paar skatting van die afstand van ons, sodat hulle kan die spoed te skat. ™ t het as ons didnâ € SR, daar sal niks merkwaardig van hierdie waarneming van superluminality wees. Sedert ons het SR, een het 'n te vind “verduideliking” vir hierdie. Die verduideliking is hierdie: wanneer 'n voorwerp wat ons nader aan 'n vlak hoek, dit kan verskyn om te kom in nogal 'n bietjie vinniger as sy werklike spoed. So het die “werklike”'N spoed is subluminal terwyl die “duidelik”'N spoed kan superluminal wees. Hierdie interpretasie van die waarneming, in my oog, breek die filosofiese begronding van SR dat dit 'n beskrywing van die beweging as dit aan die waarnemer verskyn.

Nou, daar is ander waarnemings van waar byna simmetriese partikels is op opponerende jets in simmetriese hemelse voorwerpe gesien. Die hoek spoed kan dui superluminality in beide die jets as die afstand van die voorwerp is groot genoeg. Sedert die jets is veronderstel om back-to-back wees, As een jet nader ons (waardeur ons die illusie van superluminality), die ander jet het weddenskap afneem en kan nooit verskyn superluminal, tensy, natuurlik, die onderliggende beweging is superluminal. Die interpretasie van hierdie waarneming is dat die afstand van die voorwerp word beperk deur die “Trouens” dat 'n werklike beweging kan nie superluminal wees. Dit is wat ek bedoel met eksperimente wat oop tot teorie of model gebaseer interpretasies.

In die geval van die beweging van horlosies om stadiger, dit is nooit 'n suiwer SR eksperiment, want jy kan nie die ruimte sonder swaartekrag vind. Behalwe, een klok het om te versnel of vertraag en GR toepassing. Anders, die eeue-oue tweeling paradoks van toepassing sal wees.

Ek weet daar is 'n paar eksperimente gedoen Einstein se teorieë te ondersteun, soos die buiging van lig as gevolg van swaartekrag, maar is jy sê dat almal van hulle kan konsekwent wees re-geïnterpreteer volgens jou teorie? As dit so is, dit is dam verrassende! Ek bedoel, Geen misdryf om jou – youâ € ™ weer natuurlik 'n baie helder individuele, en jy weet nie veel meer oor hierdie dinge as wat ek doen, maar EK € ™ d moet die vraag hoe so iets reg gegly deur fisici’ vingers vir 100 jaar.

Dit is swaartekrag verwante vrae en val onder GR. My “teorie” doesnâ € ™ t probeer GR of swaartekrag te herinterpreteer ten alle. Ek sit teorie in omgekeerde aanhalings omdat, my, dit is 'n voor die hand liggende waarneming dat daar 'n onderskeid tussen wat ons sien en die onderliggende oorsake van ons persepsie. Die algebra wat betrokke is redelik eenvoudig deur fisika standaarde.

Veronderstel youâ € ™ re reg in daardie tyd en ruimte is eintlik Galilese, en dat die gevolge van SR is artefakte van ons persepsie. Hoe is dit dan is die resultate van die Michelson-Morley eksperimente verduidelik? Ek is jammer as jy het verduidelik dit in jou boek, maar dit moet reg oor my kop gevlieg het. Of is ons verlaat hierdie as 'n raaisel, 'n anomalie vir toekomstige teoretici om uit te vind?

Ek het nie heeltemal MMX verduidelik, meer of minder om dit as 'n raaisel. Ek dink die verduideliking berus op hoe lig word weerspieël uit 'n bewegende spieël, wat ek uitgewys in die boek. Veronderstel die spieël weg van die lig bron beweeg teen 'n spoed van v in ons verwysingsraamwerk. Lig tref dit teen 'n spoed van c-v. Wat is die spoed van die weerkaatste lig? As die wette van die beraad moet hou (dit is nie dadelik duidelik dat hulle moet), dan is die weerkaatste lig het 'n spoed van CV so goed. Dit kan verduidelik waarom MMX gee nul resultaat. Ek het nie uitgewerk om die hele ding al. Ek sal, nadat ek ophou my dag werk en wy my lewe aan voltydse denke. :-)

My idee is nie 'n plaasvervanger teorie vir al Einstein se teorieë. Dit is bloot 'n herinterpretasie van die een deel van SR. Sedert die res van Einstein se gebou is gebou op hierdie koördineer transformasie deel, Ek is seker daar sal 'n paar herinterpretasie van die res van SR en GR ook gebaseer op my idee. Weer, dit is 'n projek vir later. My herinterpretasie is nie 'n poging om Einstein se teorieë verkeerd te bewys; Ek wil net om te wys dat hulle van toepassing is op die werklikheid soos ons dit sien.

Algehele, dit was die moeite werd om die $5 Ek betaal. Dankie vir die goeie lees. Moenie my vrae te neem nie as 'n aanval op jou voorstel – Ek is eerlik in die donker oor hierdie dinge en ek absoluut smag lig (hy dat hy). As jy vriendelik kon beantwoord dit in jou vrye tyd, Ek sou graag meer idees te deel met jou. Dit is goed om 'n mede-denker te vind koel idees te bons soos hierdie af van. Ek sal PM jou weer eens ek ten volle die boek gedoen. Weer, dit was 'n baie bevredigende lees.

Dankie! Ek is bly dat jy wil my idees en my skryf. Ek gee nie om kritiek op alle. Hoop ek het die meeste van jou vrae beantwoord. Indien nie, of as jy wil om te verskil met my antwoorde, voel vry om terug te skryf. Altyd 'n plesier om te gesels oor hierdie dinge, selfs as ons nie saamstem met mekaar.

– Beste groete,
– Hands

Anti-relatiwiteit en Superluminality

Leo geskryf:Ek het 'n paar probleme met die inleidende gedeelte al, wanneer jy die lig reis effekte en relatiwistiese transforms konfronteer. Jy korrek verklaar dat alle perseptuele illusies is opgeruim in die opvatting van Spesiale Relatiwiteit, maar jy moet ook sê dat hierdie perseptuele illusies gebly as 'n onderbewussyn basis vir die kognitiewe model van Spesiale Relatiwiteit. Moet ek verstaan ​​wat jy bedoel of doen ek dit verkeerd?

Die perseptuele effekte in fisika bekend; hulle is lig Reis Tyd effekte genoem (LTT, om te kook 'n akroniem). Hierdie effekte is beskou as 'n optiese illusie op die beweging van die voorwerp onder waarneming. Sodra jy neem uit die LTT effekte, jy die “werklike” beweging van die voorwerp . Hierdie real beweging veronderstel SR te gehoorsaam. Dit is die huidige interpretasie van SR.

My argument is dat die LTT effekte is so soortgelyk aan SR dat ons moet dink aan SR as net 'n formalisering van LTT. (In werklikheid, 'n effens foutiewe formalisering.) Baie redes vir hierdie argument:
1. Ons kan nie disentagle die “optiese illusie” omdat baie onderliggende konfigurasies tot dieselfde persepsie gee. Met ander woorde, gaan van dit wat ons sien wat die oorsaak is van ons persepsie is 'n een tot baie probleem.
2. SR koördineer transformasie is gedeeltelik gebaseer op LTT effekte.
3. LTT effekte is sterker as relatiwistiese effekte.

Waarskynlik vir hierdie redes, wat SR doen, is om te sê dat dit wat ons sien is wat dit is regtig soos. Dit probeer dan om wiskundig te beskryf wat ons sien. (Dit is wat ek bedoel met 'n formaliztion. ) Later, wanneer ons uitgepluis het dat LTT effekte het nie heeltemal ooreenstem met SR (soos in die waarneming van “duidelik” superluminal beweging), ons het gedink ons ​​moes “neem” die LTT effekte en dan sê dat die onderliggende beweging (of ruimte en tyd) gehoorsaam SR. Wat Ek stel in my boek en artikels is dat ons net moet raai wat die onderliggende ruimte en tyd is soos en uit te werk wat ons persepsie van dit sal wees (want gaan die ander kant is 'n swak gestel een-tot-baie probleem). My eerste raaiskoot, natuurlik, was Galilese ruimte-tyd. Hierdie raaiskoot resultate in 'n eerder netjiese en eenvoudige explantions van GRBs en DRAGNs as luminale valbome en hul nadraai.

Discussion on the Daily Mail (UK)

Op die Daily Mail forum, een deelnemer (genoem “whats-in-'n-naam”) begin praat oor Die onwerklik Heelal Julie 15, 2006. Dit is redelik wreed aangeval op die forum. Ek was om dit te sien tydens 'n Web soek en besluit om in te gryp en te verdedig dit.

15 Julie, 2006

Posted by: whats-in-'n-naam op 15/07/06 op 09:28 AM

Ag, koek, jy het vir my 'n verdere rede om afgelei van wat ek moet doen gegee- en ek kan jou vertel dat dit is meer interessant op die oomblik.Ek het probeer om 'n paar idees te formuleer en daar is een koms- maar ek sal maar moet dit vir jou gee in stukkies.Ek wil nie om te delf in Pseudo Science of neem die woo-ish pad wat sê dat jy alles met kwantumteorie kan verduidelik, maar probeer hier begin:

Die “Journal artikel” skakel aan die onderkant raak op 'n paar van die punte wat ons elders bespreek. Dit gaan 'n bietjie off-topic, maar jy kan ook die “Filosofie” skakel aan die bokant gelaat interessante.

Posted by: patopreto on 15/07/06 op 06:17 PM

Met betrekking tot daardie webwerf wian.One hoef nie EAD afgelope hierdie sin –

Die teorieë van fisika is 'n beskrywing van die werklikheid. Werklikheid is geskep uit die lesings van ons sintuie. Die wete dat ons sintuie alle werk met behulp van lig as 'n tussenganger, is dit 'n verrassing dat die spoed van lig is van fundamentele belang in ons werklikheid?

om te besef dat tis webwerf is voltooi onkundig misleiding. Ek het gestop op daardie stadium.

16 Julie, 2006

Posted by: whats-in-'n-naam op 16/07/06 op 09:04 AM

EK € ™ ve net terug was om meer versigtig te lees wat bietjie. Ek dona € ™ t weet waarom die skrywer verwoord dit so maar seker wat hy bedoel was:(i) “Ons persepsie van wat werklik is geskep uit die lesings van ons sintuie.”A Ek dink dat die meeste fisici wouldnâ € ™ t stry nie sou hulle? Op die kwantum vlak werklikheid soos ons dit verstaan ​​nie tel dit € ™ t bestaan; jy kan net sê dat deeltjies het meer van 'n neiging om te bestaan ​​in 'n plek of toestand as 'n ander.(II) Die inligting wat ons optel van optiese of radioteleskope, gammastraal-detectors en dies meer, toon die toestand van verre voorwerpe soos dit was in die verlede, weens die transit tyd van die bestraling. Delf dieper in die ruimte kan ons dus verder terugkyk na die geskiedenis van die heelal.Dit is 'n ongewone manier om die punt uit te druk, ek stem saam, maar dit beteken nie die ander inligting oor daar devalueer. In die besonder is daar skakels na ander artikels wat gaan in plaas van meer besonderhede, maar ek wou om te begin met iets wat 'n meer algemene siening aangebied.

Ek kry die indruk dat jou studie van fisika is eerder meer gevorderd as myne- soos ek voorheen gesê het: Ek is net 'n amateur, alhoewel ek waarskynlik my belangstelling geneem 'n bietjie verder as die meeste. Ek is bly om reggestel indien enige van my redenasie is gebrekkig, al wat ek tot dusver gesê is nogal basiese dinge.

Die idees wat ek probeer om uit te druk in reaksie op uitdaging Keka se is my eie en weer, Ek is heeltemal bereid om jou of enigiemand anders hulle te klop af. Ek is nog steeds die formulering van my gedagtes en ek wou begin deur te kyk na die model wat fisici gebruik van die aard van materie, om af te gaan na die korrel struktuur van ruimtetyd by die Plank afstand en kwantum onsekerheid.

Ek sal moet terugkom om dit in 'n dag of twee, maar intussen as jy of enigiemand anders wil 'n teenoorgestelde mening bied, asseblief doen.

Posted by: patopreto on 16/07/06 op 10:52 AM

Ek dona € ™ t weet waarom die skrywer verwoord dit so maar seker wat hy bedoel was:

Ek dink die skryf is duidelik ophou! Wian – jy het weer geskryf wat hy sê iets anders beteken.

Die skrywer is duidelik – “Sodra ons aanvaar dat ruimte en tyd is 'n deel van die kognitiewe model geskep deur die brein, en dat spesiale relatiwiteit van toepassing op die kognitiewe model, Ons kan nadink oor die fisiese oorsake agter die model, die absolute werklikheid self.”Â

Blah blah blah!

die skrywer, Hands Thulasidas, is 'n werknemer van Ocbc bank in Singapoer en self beskryf “amateur philosopher”. Wat is hy skryf blyk niks meer as 'n godsdienstig beïnvloed solipsistiese filosofie. Solipsisme is interessant as 'n filosofiese oogpunt, maar vinnig val uitmekaar. As Manoj sy argumente kan begin vanaf sodanige wankelrige gronde sonder verduideliking, dan het ek werklik geen ander kursus te neem as sy beskrywings van homself te aanvaar as “amateur”.

Miskien terug na MEQUACK!