Mga Archive ng Kategorya: Dami Pananalapi

Dami Finance ay ang aking propesyonal na patlang. Isulat ko mga hanay para sa isang kilalang pahayagan sa patlang na tinatawag na Ang Wilmott Magazine. Narito ang mga hanay at higit pa.

Mga panganib at Gantimpala

Lahat ng bagay sa buhay ay dumating sa isang gastos — sa isang presyo tag bihira denominated sa dolyar at sentimo, at halos palaging nakatago.

Sa aming propesyon bilang quants at mangangalakal, alam namin na hindi namin maaaring maipon kung hindi kami isip-isip (bilang P. G. Wodehouse inilalagay ito). Kaya tinatanggap namin at kahit Tinatanggap ang ilan sa mga tag ng presyo. Isinasaalang-alang namin ang ilang mga panganib, na inaasahan namin ay kinakalkula at nauunawaan, sa gayon ay maaari naming dalhin sa aming mga employer kung ano ang kanila. Ang mga ito ay mahusay na mga panganib.

Bad panganib ay ang mga hindi namin maintindihan at tumyak ng dami, o sukatin at umiwas sa tanong laban. Ang mga ito ay masamang dahil, kahit na magsaliksik namin sa ilang mga kita, kailan man ay hindi kami sigurado na ang mga ito ay katapat sa downside ay ibinabato natin sa ating sarili na bukas sa.
Panganib Market ay isang magandang panganib. Alam namin kung paano upang sukatin at modelo ito, halamang-bakod laban at mag-ani ng gantimpala mula sa mga ito. Mayroon kaming smart mga tao na may nakaumbok noo paglutas stochastic kaugalian equation para sa amin at Pinasisimple ang panganib-gantimpala equation.

Pagpapatakbo panganib ay isang masamang isa. Maaari naming ilagay ang bilang ng maraming mga kandado software at mga proseso control tulad ng gusto namin sa paligid nito. Ngunit hindi namin mapipigilan ang pusong elemento gitna ng sa amin mula sa pagbabahagi ng kanilang mga password sa loob ng isang beer sa ilang French brasserie. Mas masama, Mayroon kaming ideya kung ano ang gantimpala ay kapag ilantad namin ang aming sarili sa mga tiyak na antas ng pagpapatakbo panganib. Ano ba, Hindi namin kahit na alam kung ano ang mga antas ay dahil mayroon kaming walang paraan ng quantifying ito.

Hindi kumpleto ang pagpapahalaga sa mga panganib na kasangkot sa maraming mga sitwasyon ay isang halos philosophical kadahilanan na lumapit sa paligid sa maglalagi sa amin. Ito ay hindi na maliitin namin ang mga panganib; ito ay mas tulad namin ay hindi magkaroon ng kamalayan ng mga tiyak na ramifications. Ang panggulo warming ng aming tahanan planeta, halimbawa, ay isang resulta na ang Wright brothers at Henry Ford lamang ay hindi maaaring magkaroon ng kamalayan ng.

Walang ganoong bagay bilang isang libreng tanghalian — ang tila unlimited at halos libreng supply ng nuclear energy ay may isang hindi-kaya-nakatagong gastos: ang pangangailangan upang itapon o secure na-imbak na mapanganib na basura para sa, sabihin, dalawampung libong taon. Paano mo imbak ng isang bagay na para sa mga long? Pagkatapos ng lahat, dalawampung libong taon na ang nakaraan, kami ay bahagya ng tao lamang!

Ngunit ang mga listahan ng mga naturang boons at ang kaugnay na banes ay walang hanggan. Isipin mo na ang kasaganaan na isang pipi mundo (gamit na salita Thomas Friedman) nagdala sa mga umuusbong na ekonomiya tulad ng Indya at Tsina, kung saan ay dumating sa kapinsalaan ng mga kultural na halaga na kinuha ang libu-libong taon ng maingat na pag-aaruga.

Isang personal na sangay ng aming mga high-powered corporate buhay ay ang alarma na antas ng stress na inilalagay namin ang aming sarili sa pamamagitan ng. Stress ay mula kilusan market. Bilang pinuno ng sub-prime market at nagsimula ulo sa roll, ang ilan sa atin ay mag-alala tungkol sa aming mga ulo. Taba bonus ng unang quarter tagahatid alalahanin tax in; sandalan bonus ipahiwatig hindi tiyak corporate hinaharap. Pusong mangangalakal paso bilyun-bilyong at ilantad ang lahat ng tao sa masusing pagsisiyasat at ang kaugnay na stresses. Kahit na ang kakulangan ng stress ay nagdudulot sa ilang mga alalahanin na ang corporate mundo ay marahil pagpasa sa amin sa pamamagitan ng!

Nang una kong lumipat sa industriya ng pananalapi sa huli 2005, Nangyari ko upang i-flip sa pamamagitan ng isang isyu ng magazine Bloomberg Market. Sa mga unang bagay na struck sa akin ay na ang karamihan ng mga advertisement ay tila na maging ng mga mamahaling kotse o alkohol. Ay alkoholismo ang gastos kaagad kami magbigay ng sa gayon ay maaari naming kayang isang gleaming panaginip machine?

Ay na stress ang isang presyo nagkakahalaga ng pagbabayad para sa aming corporate tagumpay? Sigurado ang mga panganib nagkakahalaga ng kanilang mga gantimpala?

Kasal sa Job — Hanggang Death Do Us Part?

Stress ay marami bilang isang bahagi ng aming corporate karera bilang kamatayan ay isang katotohanan ng buhay. Pa rin, ito ay pinakamahusay upang panatilihin ang dalawang (career at kamatayan) hiwalay. Ito ang mensahe na nawala sa ilang masisipag na batang kaluluwa dito sa Singapore na literal nagtrabaho ang kanilang mga sarili sa kamatayan. Kaya gumawa ng isang pulutong ng mga Hapon, kung nais nating paniwalaan ang media.

Ang dahilan para sa kamatayan sa laging nakaupo trabaho ay ang mga lihim na mapanira kondisyon na tinatawag na malalim na ugat trombosis. Ang kondisyon na ito bubuo dahil sa extended na oras na ginugol upo, kapag ang isang dugo makulta forms sa mas mababang limbs. Namuong Ang pagkatapos tinahak ang mahahalagang organo sa itaas na katawan, kung saan ito wreaks kalituhan kabilang ang kamatayan.

Ang bilis ng kamay sa pag-iwas ng tulad ng isang wala sa oras pagkamatay, oo naman, ay hindi umupo sa mahabang. Ngunit iyon ay mas madali kaysa sa sinabi tapos, kapag ang presyon ng trabaho mounts, at deadlines manganinag.

Dito ay kung saan ikaw ay may upang makuha ang iyong mga prayoridad tuwid. Ano ang halaga mo pa? Kalidad ng buhay o corporate tagumpay? Ang mga implikasyon sa mga pagpipilian na ito ay na hindi ka maaaring magkaroon ng parehong mga, bilang isinalarawan sa mga joke sa investment banking na napupunta tulad: “Kung hindi mo maaaring dumating sa sa Sabado, huwag mag-abala na pumapasok sa Linggo!”

Maaari ka, gayunman, gumawa ng isang kompromiso. Ito ay posible na ipaalam sa pumunta ng isang maliit na piraso ng mga pangarap karera at mapabuti ang kalidad ng buhay tremendously. Ito pagbabalanse kumilos ay hindi sobrang simple na; walang anuman sa buhay ay.

Undermining trabaho-buhay balanse ang ilang mga kadahilanan. Ang isa ay ang materialistic kultura nakatira kami sa. Ito ay mahirap upang labanan ang trend na. Pangalawa ay isang ligaw paniwala na maaari mong “gawin mo” una, pagkatapos ay magpahinga at magsaya sa buhay. Na point sa oras na kapag ikaw ay libre mula sa makamundong alalahanin bihira materializes. Thirdly, ikaw ay maaaring magkaroon ng isang karera-oriented partner. Kahit na kapag ikaw ay handa na kumuha ng isang balanseng diskarte, ang iyong partner ay maaaring hindi, gayon lumiliit ang halaga ng paglagay ito sa pagsasanay.

Ang mga ito ay mga kadahilanan kailangan mong patuloy na labanan laban sa. At maaari kang manalo sa labanan, may lohika, disiplina at pagpapasiya. Gayunpaman, doon ay isang ika-apat, mas malas, factor, kung saan ay ang mga gawa-gawa na ang isang matagumpay na karera ay isang lahat-o-walang panukala, tulad ng ipinahiwatig sa naunang investment banking joke. Ito ay isang gawa-gawa (marahil sadyang pinalaganap ng mga bosses) na hangs sa paglipas ng aming corporate ulo tulad ng tabak ng Damocles.

Dahil dito mitolohiya, mga tao end up nagtatrabaho huli, sinusubukan mong gumawa ng isang impression. Ngunit isang impression ay ginawa, hindi sa pamamagitan ng dami ng trabaho, ngunit sa pamamagitan ng kalidad nito. Lumiko sa kalidad, malaking epektong trabaho, at ikaw ay gagantimpalaan, hindi alintana kung gaano katagal aabutin upang magawa ito. Mahabang oras, sa aking pagtingin, gawin ang mga posibilidad ng kalidad ng trabaho remote.

Tulad mapanglaw matagal na oras ay pinakamahusay na kaliwa upang workaholics; sila ay patuloy na gumagawa dahil hindi nila maaaring makatulong ito. Ito ay hindi kaya magkano ang isang karera mithiin, ngunit isang lakas ng ugali na kaisa sa isang takot ng buhay panlipunan.

Upang simulan ang isang balanse ng trabaho-buhay sa dog ngayon kumain ng aso mundo, maaaring kailangan mong isakripisyo ng ilang upper baitang ng mga kilalang-kilala corporate hagdan. Mga mabangis na laban sa mga corporate machine na walang pagsasaalang-alang sa mga kahihinatnan sa huli na bumabagsak sa isang simpleng pagsasakatuparan — na paggawa ng isang buhay na mga halaga sa wala kung ang iyong buhay ay mawawala sa proseso.

Spousal Indifference — Huwag Magbigay ng isang sumpain?

Pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho, gusto mong magpahinga ang iyong isip naubos; maaaring gusto mong ikalugod ng kaunti tungkol sa iyong maliit na tagumpay, o ingitan ng kaunti tungkol sa iyong maliit na pag-atras ng araw. Ang ideyal na biktima para sa mental katarsis ay ang iyong asawa. Ngunit ang asawa, sa mga pamilya double income ngayong araw, ay din paghihirap mula sa isang pagod isip sa katapusan ng araw.

Ang pag-uusap sa pagitan ng dalawang pagod isipan karaniwang kawalan ng isang mahalagang sangkap — tagapakinig. At ang isang pag-uusap nang isang tagapakinig ay hindi marami ng isang pag-uusap sa lahat. Ito ay lamang ng dalawang mga monologues na magtatapos up sa pagbuo ng isa pang dagok sa iingit tungkol sa — Spousal kawalang-bahala.

Hindi pag-iintindi ay hindi maliit na bagay na panghahamak sa. Ito ay ang kabaligtaran ng pag-ibig, kung tayo ay naniniwala Elie Weisel. Kaya kailangan namin upang bantayan laban sa kawalang-malasakit kung gusto naming magkaroon ng isang shot sa kaligayahan, para sa isang walang pag-ibig sa buhay ay bihira ng isang isa masaya.

“Saan nakuha ng oras?” hinihiling namin Singaporeans, masyadong abala upang bumuo ng isang kumpletong pangungusap. Ah… oras! Sa gitna ng lahat ng aming mga makamundong alalahanin. Mayroon kaming lamang 24 oras ng ito sa isang araw bago bukas dumating singilin sa, obliterating ang lahat ng aming marangal intensions ng araw. At isa pang cycle nagsisimula, isa pang hindi matinag rebolusyon ng big wheel, at ang daga lahi napupunta sa.

Ang problema sa lahi daga ay na, at the end of it, kahit na panalo ka, ikaw pa rin ang isang daga!

Paano namin break na ito walang tapos na cycle? Maaari naming magsimula sa pamamagitan ng pakikinig sa halip na pakikipag-usap. Ang pakikinig ay hindi kasing-dali ng tunog ito. Kami ay karaniwang makinig sa isang buong grupo ng mga kaisipan filter naka-on, Patuloy Pagpili at pagproseso ng lahat ng bagay marinig namin. Lagyan ng label namin ang mga papasok na mga pahayag bilang mahalaga, kapaki-pakinabang, walang kuwenta, kalunus-lunos, atbp. At iniimbak namin ito ang layo na may naaangkop na weights sa aming pagod utak, hindi papansin ang isa mahalaga katunayan — na ang mga label ang mga nagsasalita ay maaaring maging, at madalas ay, ganap na naiiba.

Dahil sa mga ito potensyal mislabeling, kung ano ang maaaring ang pinaka-mahalagang tagumpay o matinding lungkot ng araw para sa iyong asawa o kapareha ay maaaring sinasadyang makapag-drag at bumaba sa recycle bin ng iyong isip. Iwasan ang mga ito sinasadya sa kalupitan; i-off ang iyong mga filter at makinig sa iyong puso. Bilang Wesley Snipes nagpapayo Woody Herrelson sa White Men Hindi Tumalon, makinig sa kanya (o sa kanya, bilang ang kaso ay maaaring.)

Ito ang nagbabayad upang magsanay tulad ng isang walang kinikilingan at walang pasubali style pakikinig. Kaayon nito ang iyong mga prayoridad sa mga ng iyong asawa at kinukuha ang layo mo mula sa kailaliman ng Spousal kawalang-interes. Ngunit ito ay tumatagal ng taon ng pagsasanay upang bumuo ng tamang pamamaraan ng pakikinig, at patuloy na pasensya at kusang pagkilos upang ilapat ito.

“Saan nakuha ng oras?” maaari naming hilingin sa. Mahusay, letâ € ™ s time make, o gawin ang mga pinakamahusay na ng kung ano ang maliit na oras namin nakuha. Kung hindi, kapag nagdagdag up araw sa buwan at taon, maaari naming tumingin sa likod at magtaka: Saan ang buhay na namin ang nawala sa buhay?

Stress at isang Sense ng proporsyon

Paano natin pamahalaan ang stress, ibinigay na ito ay hindi maiwasan sa aming corporate-iral? Mga karaniwang taktika laban sa pagkapagod isama exercise, yoga, pagmumuni-muni, diskarte sa paghinga, reprioritizing pamilya at iba pa. Upang idagdag sa listahang ito, Mayroon akong aking sariling mga lihim na armas upang labanan ang stress na Gusto kong ibahagi sa iyo. Ang mga armas ay maaaring masyadong malakas; kaya gamitin ang mga ito sa pag-aalaga.

Isa sa aking mga lihim na taktika ay upang bumuo ng isang pakiramdam ng proportion, hindi makasasama bilang maaari itong tunog. Proporsiyon ay maaaring sa mga tuntunin ng mga numero. Simulan natin sa mga numero ng mga indibidwal Hayaan, halimbawa. Tuwing umaga, kapag dumating namin upang gumana, nakikita namin ng libu-libong mga mukha lumulutang sa pamamagitan ng, Halos lahat ng pagpunta sa kani-kanilang mga trabaho. Maglaan ng ilang sandali upang tingnan ang mga ito — bawat isa ay may kanilang sariling mga personal na saloobin at pinahahalagahan, -alala at stresses.

Upang bawat isa sa kanila, ang tanging totoong ang stress ay kanilang sariling. Sa sandaling alam namin na, bakit hawakan namin ang aming sariling ang stress anumang mas mahalaga kaysa sa kahit sino pa ang? Ang pagpapahalaga ng malaking bilang ng mga personal na stresses lahat sa paligid sa amin, kung ihinto namin ang mag-isip tungkol dito, ay ilagay ang aming mga alalahanin sa pananaw.

Proporsyon sa mga tuntunin ng aming laki ay din ng isang bagay upang pag-isipan sa paglipas ng. Maghawak kami ng maliit na bahagi ng isang malaking gusali na aming lugar ng trabaho. (-Istatistika pagsasalita, ang mambabasa ng hanay na ito ay malamang na sumakop ang isang malaking sulok ng opisina hindi!) Ang gusali sumasakop ng isang maliit na bahagi ng puwang na iyon ay ang aming minamahal na lungsod. Lahat ng mga lungsod ay kaya napakaliit na ang isang tuldok sa mapa ng mundo ay karaniwang isang labis na pangungusap ng kanilang laki.

Ang aming mundo, sa lupa, ay isang galos lamang maliit na butil ng alikabok ng ilang milya mula sa isang pabilog na apoy, kung sa tingin namin na bahagi ng araw bilang isang pabilog na apoy ng anumang nalilikhang isip na sukat. Ang araw at ang solar system ay kaya maliit na maliit na kung ikaw ay upang ilagay ang larawan ng ating kalawakan bilang wallpaper sa iyong PC, sila nagbabahagi ng isang pixel na may ilang libong mga lokal na mga bituin! At ating kalawakan — Hindi ma ako makapagsimula sa na! Mayroon kaming hindi mabilang na bilyun-bilyong mga ito. Ang aming pag-iral (sa lahat ng aming mga alalahanin at stresses) ay halos incomprehensibly maliit.

Ang kawalan ng saysay ng ating pag-iral ay hindi limitado sa espasyo; ito ay umaabot sa oras pati na rin. Oras ay nakakalito pagdating sa isang pakiramdam ng proportion. Sa palagay ng sanlibutan bilang Hayaan 45 taong gulang. Gaano katagal sa palagay mo ang aming pag-iral ay nasa sukat na? Eight seconds kung tayo ay tunay mapalad!

Kami ay nilikha out sa star dust, huling para sa isang galos lamang kosmolohiko instant, at pagkatapos ay i-pabalik sa star dust. DNA machine sa oras na ito, nagsasagawa kami ng hindi alam na genetic algorithm, na hindi sinasadya namin para sa aming mga hinahangad at mga nakamit, o stresses at frustrations. Magpahinga! Huwag mag-alala, masaya!

Oo naman, maaari kang makakuha ng reprimanded kung hindi lumabas ang ulat na bukas. O, iyong negosyante ay maaaring kumagat ang iyong ulo off kung na modelo sa pagpepresyo ay naantala muli. O, ang iyong mga kasamahan ay maaaring magpadala out na backstabbing email (at Bcc iyong boss) kung magpasama ng loob mo ang mga ito. Pero, do not € ™ t makuha mo ito, sa isip-numbingly humongous uniberso, hindi bale isang katiting. Sa malaking scheme ng mga bagay, ang iyong pagkapagod ay hindi kahit static ingay!

Ang mga pangangatwirang para sa pagpapanatili ng isang antas ng pagkapagod lahat ng bisagra sa isang may masamang conceived paniwala na ang stress aid pagiging produktibo. Hindi. Ang susi sa pagiging produktibo ay isang saloobin ng kasiyahan sa trabaho. Kapag tinigil mo nag-aalala tungkol reprimands at backstabs at accolades, at simulan ang tinatangkilik ang ginagawa mo, lamang ang mangyayari pagiging produktibo. Alam ko na tunog ng kaunti maka-ideal, ngunit sa aking pinaka-produktibong mga piraso ng trabaho nangyari na paraan. Tinatangkilik kung ano ang gagawin ko ay isang perpektong Ako shoot para sa anumang araw.

Stress at Metaphysics

Nakita na ang aming pag-iral ay isang lamang magpikit ng mata sa oras, at mas mababa sa isang maliit na butil ng alikabok sa espasyo ay isang malakas na paraan ng pagputol aming stress sa laki. Aking mga paboritong armas, gayunman, ay mas makapangyarihan. Hinihiling ko ang aking sarili sa isang pangunahing tanong — ano ang mga espasyo at oras upang magsimula sa?

Mga ito ay maaaring tunog tulad ng uto metaphysical musings na walang kaugnayan sa totoong buhay. Subalit ang mga ito ay ang paksa ng maraming panghabambuhay na quests sa mga taong gulang. Kung tayo, sangkatauhan bilang isang buo, hindi maaaring ihinto pondering higit sa mga bagay, ito ay marahil dahil bumubuo sila ng batayan ng ating buhay. Bukod, aming stress ay tumatagal ng lugar sa espasyo at oras.

Philosophical grand-standing tabi, sabihin makakuha ng sa karne ng problema: Ano ang espasyo? Mukhang malapit na nauugnay sa aming mga kahulugan ng sight Space. Din Ito forms ang batayan ng aming mga katotohanan — ang lahat ng mangyayari sa espasyo at oras. Para sa kadahilanang ito, “Ano ang mga espasyo at oras?” ay isang tanong na hindi maaaring bawasan sa mas simple sangkap sa aming mga katotohanan.

Maaari naming, gayunman, diskarte ang isyu sa pamamagitan ng pagpapanggap ng isang katulad na tanong “Ano ang tunog?” Sound ay isang karanasan na nauugnay sa hearing, malinaw. Ngunit ano ito? Ang sagot ay hinted at sa edad gulang palaisipan ng isang pagbagsak ng puno sa isang ilang forest. Gumawa ba ito tunog? Ang isang tanyag na paksa ng pag-iimbak sa cocktail party, tanong na ito ay din ng isang malubhang nilay pagtatanong para sa isang Zen monghe.

Ang tugon tuhod-alog sa tanong ay, oo, ang puno ay gumawa ng tunog. ITA € ™ s lamang na doon ay walang tao na marinig ito. Ngunit marinig kung ano ang eksaktong?

Oo naman, ang mga bumabagsak na puno lumilikha air presyon ng mga alon. Pero, ang mga wave ay hindi tunog. Ang mga alon lumikha ng isang de-koryenteng signal sa tainga, kung ang isang tainga ay naroroon. Signal Elektriko mga de-koryenteng signal, hindi tunog. Ang mga signal, kapag transported sa utak, magbuod neuronal pagpapaputok, na kung saan ay hindi pa rin ng tunog. Ito ay isang kamalian sa tingin ng mga tunog bilang anumang pisikal na, kahit ano real. Sound ay isang karanasan o isang nagbibigay-malay na representasyon na nauugnay sa mga signal input (na kung saan ay ang presyon ng mga alon, iniisip natin. Subalit sila ay?)

Maaari naming gumuhit katulad analogies sa pagitan ng ibang mga damdamin at ang mga kaukulang mga signal — lasa at amoy sa chemical komposisyon, halimbawa. Ano ang tungkol sa oras na makita? Ano ang “pang-amoy” o ang nagbibigay-malay na representasyon na nauugnay sa paningin? Ito ay kung ano ang tingin namin ng bilang space.

Oo naman, sa tingin namin ng space bilang tunay, bilang batayan ng aming mga katotohanan. Ito ay tumatagal ng higit sa ang maikling column sa iling ang aming paniniwala sa loob nito. Iyon ang dahilan kung bakit sinulat ko ang aking aklat — Ang imitasyon Universe.

Akin, ang imitasyon likas na katangian ng kung ano ang itinuturing naming katotohanan ay higit pa sa isang pare-pareho na pagmumuni-muni. Ito ay isang pinagmulan ng isang Zen-tulad ng kaligtasan sa sakit laban sa iba pang mga makamundong alalahanin stress at.

Oo, stress ay ang gastos na ipinapataw ng corporate kadena ng utos. Ito ay isang cost karamihan sa atin masaya magbayad, para ang gantimpala ay sagana malinaw. Ngunit kami ay upang magkaroon ng kamalayan sa mga panganib na kaugnay sa mga premyo — parehong sa pagtanggap sa mga ito at sa pagtanggi ng mga ito.

Quant Talent Management

The trouble with quants is that it is hard to keep them anchored to their moorings. Their talent is in high demand for a variety of reasons. The primary reason is the increasing sophistication of the banking clients, who demand increasingly more structured products with specific hedging and speculative motives. Servicing their demand calls for a small army of quants supporting the trading desks and systems.

Since structured products are a major profit engine on the trading floor of most banks, this demand represents a strong pull factor for quants from competing institutions. There is nothing much most financial institutions can do about this pull factor, except to pull them back in with offers they can’t refuse.

But we can try to eliminate the push factors that are hard to identify. These push factors are often hidden in the culture, ethics and the way things get done in institutions. Ang mga ito ay, samakatuwid, specific to the geographical location and the social settings where the banks operate.

Performance Appraisal — Who Needs It?

Performance appraisal is a tool for talent retention, if used wisely. Pero, if misused, it can become a push factor. Are there alternatives that will aid in retaining and promoting talent?

As it stands now, we go through this ordeal of performance appraisal at least once every year. Our career progression, bonus and salary depend on it. So we spend sleepless nights agonizing over it.

In addition to the appraisal, we also get our “key performance indicators” or KPIs for next year. These are the commandments we have to live by for the rest of the year. The whole experience of it is so unpleasant that we say to ourselves that life as an employee sucks.

The bosses fare hardly better though. They have to worry about their own appraisals by bigger bosses. On top of that, they have to craft the KPI commandments for us as well — a job pretty darned difficult to delegate. Sa lahat ng posibilidad, they say to themselves that their life as a boss sucks!

Given that nobody is thrilled about the performance appraisal exercise, why do we do it? Who needs it?

The objective behind performance appraisal is noble. It strives to reward good performance and punish poor shows — the old carrot and stick management paradigm. This objective is easily met in a small organization without the need for a formal appraisal process. Small business owners know who to keep and who to sack. But in a big corporate body with thousands of employees, how do you design a fair and consistent compensation scheme?

The solution, oo naman, is to pay a small fortune to consultants who design appraisal forms and define a uniform process — too uniform, marahil. Such verbose forms and inflexible processes come with inherent problems. One problem is that the focus shifts from the original objective (carrot and stick) to fairness and consistency (one-size-fits-all). Ayos lang sa iyo, most bosses know who to reward and who to admonish. But the HR department wants the bosses to follow a uniform process, thereby increasing everybody’s workload.

Another, more insidious problem with this consultancy driven approach is that it is necessarily geared towards mediocrity. When you design an appraisal process to cater to everybody, the best you can hope to achieve is to improve the average performance level by a bit. Following such a process, the CERN scientist who invented the World Wide Web would have fared badly, for he did not concentrate on his KPIs and wasted all his time thinking about file transfers!

CERN is a place that consistently produces Nobel laureates. How does it do it? Certainly not by following processes that are designed to make incremental improvements at the average level. The trick is to be a center for excellence which attracts geniuses.

Oo naman, it is not fair to compare an average bank with CERN. But we have to realize that the verbose forms, which focus on averages and promote mediocrity, are a poor tool for innovation management, especially when we are trying to retain and encourage excellence in quant talent.

A viable alternative to standardized and regimented appraisal processes is to align employee objectives with those of the institutions and leave performance and reward management to bosses. With some luck, this approach may retain fringe geniuses and promote innovation. Sa pinakadulo hindi bababa sa, it will alleviate some employee anxiety and sleepless nights.

To Know or Not To Know

One peculiar push factor in the Asian context is the lack of respect for technical knowledge. Technical knowledge is not always a good thing in the modern Asian workplace. Unless you are careful, others will take advantage of your expertise and dump their responsibilities on you. You may not mind it as long as they respect your expertise. Pero, they often hog the credit for your work and present their ability to evade work as people management skills.

People management is better rewarded than technical expertise. This differentiation between experts and middle-level managers in terms of rewards is a local Asian phenomenon. Dito, those who present the work seem to get the credit for it, regardless of who actually performs it. We live in a place and time where articulation is often mistaken for accomplishments.

In the West, technical knowledge is more readily recognized than smooth presentations. You don’t have to look beyond Bill Gates to appreciate the heights to which technical expertise can take you in the West. Oo naman, Gates is more than an expert; he is a leader of great vision as well.

Leaders are different from people managers. Leaders provide inspiration and direction. They are sorely needed in all organizations, big and small.

Unlike people mangers, quants and technical experts are smart cookies. They can easily see that if they want to be people managers, they can get started with a tie and a good haircut. If the pickings are rich, why wouldn’t they?

This Asian differentiation between quants and managers, samakatuwid, makes for a strong push factor for some quants who find it worthwhile to hide their technical skills, get that haircut, grab that tie, and become a people manager. Oo naman, it comes down to your personal choice between fulfilment and satisfaction originating from technical authority on the one hand, and convenience and promotions arising from people skills on the other.

I wonder whether we have already made our choices, even in our personal lives. We find fathers who cannot get the hang of changing diapers household chores. Is it likely that men cannot figure out washing machines and microwaves although they can operate complicated machinery at work? We also find ladies who cannot balance their accounts and estimate their spending. Is it really a mathematical impairment, or a matter of convenience? Paminsan-minsan, the lack of knowledge is as potent a weapon as its abundance.

How Much is Talent Worth?

Banks deal in money. Our profession in finance teaches us that we can put a dollar value to everything in life. Talent retention is no different. After taking care of as much of the push factors as we can, the next question is fairly simple: How much does it take to retain talent?

My city-state of Singapore suffers from a special disadvantage when it comes to talent management. We need foreign talent. It is nothing to feel bad about. It is a statistical fact of life. For every top Singaporean in any field — be it finance, science, medicine, sports or whatever — we will find about 500 professionals of equal calibre in China and India. Not because we are 500 times less talented, just that they have 500 times more people.

Coupled with overwhelming statistical supremacy, certain countries have special superiority in their chosen or accidental specializations. We expect to find more hardware experts in China, more software gurus in India, more badminton players in Indonesia, more entrepreneurial spirit and managerial expertise in the west.

We need such experts, so we hire them. But how much should we pay them? That’s where economics comes in — demand at suplay. We offer attractive expatriate packages that the talents would bite.

I was on an expatriate package when I came to Singapore as a foreign talent. It was a fairly generous package, but cleverly worded so that if I became a “local” mga taong may talento, I would lose out quite a bit. I did become local a few years later, and my compensation diminished as a consequence. My talent did not change, just the label from “foreign” upang “local.”

This experience made me think a bit about the value of talent and the value of labels. The local quant talents, too, are beginning to take note of the asymmetric compensation structure associated with labels. This asymmetry and the consequent erosion of loyalty introduce another push factor for the local quant talents, as if one was needed.

The solution to this problem is not a stricter enforcement of the confidentiality of salaries, but a more transparent compensation scheme free of anomalies that can be misconstrued as unfair practices. Kung hindi, we may see an increasing number of Asian nationals using Singapore-based banks as a stepping stone to greener pastures. Mas masama, we may see (as indeed we do, these days) locals seeking level playing fields elsewhere.

We need to hire the much needed talent whatever it costs; but let’s not mistake labels for talent.

Handling Goodbyes

Losing talent is an inevitable part of managing it. What do you do when your key quant hands in the dreaded letter? It is your worst nightmare as a manager! Once the dust settles and the panic subsides, you should ask yourself, what next?

Because of all the pull and push factors discussed so far, quant staff retention is a challenge. New job offers are becoming increasingly more irresistible. At some stage, someone you work closely with — be it your staff, your boss or a fellow team member — is going to say goodbye. Handling resignations with tact and grace is no longer merely a desirable quality, but an essential corporate skill today.

We do have some general strategies to deal with resignations. The first step is to assess the motivation behind the career choice. Is it money? Kung gayon, a counter offer is usually successful. Counter offers (both making them and taking them) are considered ineffective and in poor taste. Hindi bababa sa, executive search firms insist that they are. Ngunit pagkatapos ay, they would say that, wouldn’t they?

If the motivation behind the resignation is the nature of the current or future job and its challenges, a lateral movement or reassignment (possibly combined with a counter offer) can be effective. If everything fails, then it is time to bid goodbye — amicably.

It is vitally important to maintain this amicability — a fact often lost on bosses and HR departments. Understandably so because, by the time the counter offer negotiations fail, there is enough bitterness on both sides to sour the relationship. Brush those wounded feelings aside and smile through your pain, for your paths may cross again. You may rehire the same person. O, you may end up working with him/her on the other side. Salvage whatever little you can for the sake of positive networking.

The level of amicability depends on corporate culture. Some organizations are so cordial with deserting employees that they almost encourage desertion. Others treat the traitors as the army used to — with the help of a firing squad.

Both these extremes come with their associated perils. If you are too cordial, your employees may treat your organization as a stepping stone, concentrating on acquiring only transferable skills. On the other extreme, if you develop a reputation for severe exit barriers in an attempt to discourage potential traitors, you may also find it hard to recruit top talent.

The right approach lies somewhere in between, like most good things in life. It is a cultural choice that an organization has to make. But regardless of where the balance is found, resignation is here to stay, and people will change jobs. Change, as the much overused cliché puts it, is the only constant.

Summing Up…

In a global market that demands ever more customization and structuring, there is an unbearable amount of pull factor for good quants. Quant talent management (acquisition and retention) is almost as challenging as developing quant skills yourself.

While powerless against the pull factor, banks and financial institutions should look into eliminating hidden push factors. Develop respect and appreciation for hard-to-replace talents. Invent innovative performance measurement metrics. Introduce fair and transparent compensation schemes.

When it all fails and the talent you so long to retain leaves, handle it with tact and grace. At some point in the future, you may have to hire them. Or worse, you may want to get hired by them!

Benford at ang Iyong Mga Buwis

Wala ay ilang ngunit kamatayan at buwis, sinasabi nila. Sa harap ng kamatayan, nagsasagawa kami ng ilang mga inroads sa lahat ng aming mga marvels medikal, hindi bababa sa postponing ito kung hindi tunay na pag-iwas ito. Ngunit pagdating sa mga buwis, wala kaming pagtatanggol maliban sa isang bit ng pagkamalikhain sa aming pagbalik ng buwis.

Sabihin nating Uncle Sam sa palagay dapat mong bayaran sa kanya $ 75k. Sa iyong matapat na opinyon, ang patas na bilang ay ang tungkol sa $ 50k mark. Kaya magsuklay ka sa pamamagitan ng iyong resibo sa buwis deductible. Matapos ang hindi mabilang na mga oras ng matapang na trabaho, fyou dalhin ang numero pababa sa, sabihin, $65upang. Bilang isang quant, maaari mong matantya ang posibilidad ng isang IRS audit. At maaari kang maglagay ng numero (isang halaga pag-asa sa dolyar) sa sakit at paghihirap na maaaring magresulta mula dito.

Ipagpalagay na makalkula mo ang panganib ng isang pag-audit sa buwis upang maging tungkol sa Hayaan 1% at nagpasya na ito ay nagkakahalaga ang panganib upang makakuha ng creative sa iyo kabawasan mga claim sa tune ng $ 15k. Magpadala sa iyo sa tax return at umupo nang mahigpit, smug sa kaalaman na ang mga logro sa iyong mga nagsisimula pa na-audit ay medyo slim. Ikaw ay nasa para sa isang malaking sorpresa. Ikaw ay makakuha ng mahusay at tunay na magpaloko sa pamamagitan ng randomness, at IRS ay halos tiyak na nais na kumuha ng isang mas malapitan naming tingnan sa iyong tax return.

Ang kinakalkula pagkamalikhain sa pagbalik ng buwis bihira ang nagbabayad off. Ang iyong mga kalkulasyon ng inaasahang sakit at paghihirap ay hindi kailanman pare-pareho sa dalas na kung saan IRS audit sa iyo. Ang posibilidad ng isang pag-audit ay, sa katunayan, mas mataas kung susubukan mo upang pataasin ang iyong mga pagbabawas ng buwis. Maaari mong sisihin Benford para sa skew sa posibilidad isinalansan laban sa iyong pabor.

Pag-aalinlangan

Isang bagay na napaka counter-intuitive na ipinakita Benford sa kanyang artikulo [1] sa 1938. Tinanong ang tanong niya: Ano ang pamamahagi ng unang digit sa anumang numeric, data real-buhay? Sa unang tingin, Mukhang halata ang sagot. Ang lahat ng mga digit dapat na may parehong bagay na maaaring mangyari. Bakit mayroong isang kagustuhan sa anuman sa isa digit sa random na data?

figure1
Figure 1. Ang dalas ng paglitaw ng unang digit sa notional halaga ng mga financial transactions. Ang mga lilang curve ay ang hinulaang pamamahagi. Tandaan na ang bahagyang excesses sa 1 at 5 sa itaas ng mga lilang curve ay inaasahan dahil ang mga tao ay may posibilidad na pumili nationals tulad ng 1/5/10/50/100 milyon. Ang labis sa 8 Inaasahan din sapagkat ito ay itinuturing na isang masuwerteng numero sa Asya.

Nagpakita ang Benford na ang unang digit sa isang “natural na nagaganap” bilang na ito ay mas malamang na maging 1 sa halip na ang anumang iba pang mga digit. Sa katunayan, bawat digit ay may isang tiyak na posibilidad ng pagiging sa unang posisyon. Digit ang 1 ang may pinakamataas na posibilidad; ang digit 2 ay tungkol sa 40% malabong maging sa unang posisyon at iba pa. Digit ang 9 May pinakamababang posibilidad ng lahat; ito ay tungkol sa 6 beses na mas malamang na maging sa unang posisyon.

Nang una ko narinig ng unang digit na phenomenon mula sa isang mahusay na kaalaman kasamahan, Naisip kong iyon ay kakaiba. Ko sana naively inaasahan upang makita ang halos parehong dalas ng paglitaw para sa lahat ng mga digit mula sa 1 upang 9. Kaya nakolekta ko malaking halaga ng pampinansyal na data, tungkol sa 65000 mga numero ng (ng marami ayon sa Excel ay pinapahintulutan), at tumingin sa unang digit. May nakita akong Benford upang maging ganap na karapatan, tulad ng ipinapakita sa Figure 1.

Ang posibilidad ng unang digit ay medyo malayo mula sa uniporme, bilang Figure 1 mga palabas. Ang pamamahagi ay, sa katunayan, logarithmic. Ang posibilidad ng anumang digit na d ay ibinibigay sa pamamagitan ng pag-log(1 + 1 / d), kung saan ay ang mga lilang curve sa Figure 1.

Ito skewed pamamahagi ay hindi isang pagkakaiba sa data na nangyari ko upang tumingin sa. Ito ay ang panuntunan sa anumang “natural na nagaganap” data. Ito ay ang batas ni Benford. Benford nakolekta ng isang malaking bilang ng mga natural na nagaganap data (kabilang ang populasyon, lugar ng ilog, pisikal na constants, numero mula sa mga ulat sa pahayagan at iba pa) at nagpakita na ito ang praktikal na batas ay iginagalang.

Simulation

Bilang isang dami ng nag-develop, May posibilidad ko upang gayahin ang mga bagay sa isang computer na may pag-asa na maaaring ko magagawang makita ang mga pattern na makakatulong sa akin na maunawaan ang problema. Ang unang tanong sa naisaayos na sa simulation ay upang malaman kung anong mga bagay na maaaring mangyari sa pamamahagi ng isang malabo dami tulad ng “natural na nagaganap mga numero” ay magiging. Sa sandaling mayroon ko ang pamamahagi, Maaari ba akong bumuo ng mga numero at tumingin sa unang digit upang makita ang kanilang dalas ng paglitaw.

Upang isang mathematician o isang quant, doon ay walang higit pang mga natural na logarithm natural. Kaya ang unang pamamahagi kandidato para sa natural na nagaganap mga numero ay isang bagay tulad ng RV Exp(RV), kung saan RV ay isang pantay na ipinamamahagi sa mga random na variable (sa pagitan ng zero at sampung). Ang rationale sa likod ng pagpipiliang ito ay isang palagay na ang bilang ng mga digit sa natural na nagaganap mga numero ay pantay na ipinamamahagi sa pagitan ng zero at isang pang-itaas na limitasyon.

Sa katunayan, maaari kang pumili ng iba pang mga, fancier distribusyon para sa natural na nagaganap mga numero. Sinubukan ko ng ilang iba pang mga distribusyon na kandidato gamit ang dalawang pantay na ipinamamahagi (sa pagitan ng zero at sampung) random na mga variable RV1 at RV2: RV1 Exp(RV2) at Exp(RV1 RV2). Ang lahat ng mga distribusyon na i-out na maging mahusay guesses para sa natural na nagaganap mga numero, bilang isinalarawan sa Figure 2.

figure2
Figure 2. Ang pamamahagi ng unang digit sa simulation ng "natural na nagaganap" mga numero, kumpara sa hula.

Ang unang digit ng numero na binuo ko sundin ang batas Benford sa isang uncanny na antas ng katumpakan. Bakit ang mangyayari ito? Isang magandang bagay tungkol sa computer na simulation ay maaari mong kumuha sa lupa mas malalim at tumingin sa intermediate na resulta. Halimbawa, sa aming unang simulation kasama ng pamamahagi: RV Exp(RV), maaari naming hilingin sa tanong: Ano ang mga halaga ng RV para sa kung saan makakakuha tayo ng isang tiyak na unang digit? Ang sagot ay ipinapakita sa Figure 3a. Tandaan na ang mga saklaw sa RV na nagbibigay sa unang digit 1 ay higit na mas malaki kaysa sa mga na nagbibigay sa 9. Tungkol sa anim na beses na mas malaki, sa katunayan, tulad ng inaasahan. Pansinin kung paano uulit mismo pattern bilang ang simulated natural na mga numero “gumulong sa ibabaw” mula sa unang digit ng 9 upang 1 (bilang isang odometer tripping).

figure3a
Figure 3a. Ang mga saklaw sa isang pantay na ipinamamahagi (sa pagitan ng 0 at 10) random na variable RV na nagresulta sa iba't ibang mga unang digit sa RV Exp(RV). Tandaan na ang unang digit ng 1 nangyayari mas madalas kaysa sa iba pang bahagi, tulad ng inaasahan.

Ang isang katulad na kalakaran ay maaaring makita sa aming fancier simulation na may dalawang random variable. Ang mga rehiyon sa kanilang magkasanib na mga distribusyon na nagbibigay sa pagtaas sa iba't-ibang mga unang digit sa RV1 Exp(RV2) ay ipinapakita sa Figure 3b. Pansinin ang malalaking swathes ng malalim na asul (naaayon sa unang digit ng 1) at ihambing ang kanilang mga lugar sa pulang swathes (para sa unang digit 9).

figure3b
Figure 3b. Ang mga rehiyon sa magkasanib na pamamahagi ng dalawang pantay na ipinamamahagi (sa pagitan ng 0 at 10) random na mga variable RV1 at RV2 na nagresulta sa iba't ibang mga unang digit sa RV1 Exp(RV2).

Binibigyan ako ng pagsasanay na ito ng pananaw na ako ay umaasang makakuha mula sa simulation. Ang dahilan para sa preponderance ng mas maliit na mga digit sa unang posisyon ay na ang pamamahagi ng mga natural na nagaganap mga numero ay kadalasan ay isa tapering; doon ay karaniwang isang pang-itaas na limitasyon sa mga bilang, at habang ikaw ay mas malapit sa itaas na limitasyon, marahil ang density ay nagiging mas maliit at mas maliit. Bilang pumasa ka sa unang digit ng 9 at pagkatapos ay i-roll sa ibabaw sa 1, biglang saklaw nito ay nagiging mas mas malaki.

Habang paliwanag na ito ay satisfying, ang nakakagulat na katotohanan ay tumutulong ito ay hindi mahalaga kung paano ang posibilidad ng natural na mga distribusyon na tapers off. Ito ay halos tulad ng sa central limit theorem. Oo naman, ito kaunti simulation ay hindi mahigpit na patunay. Kung naghahanap ka para sa isang mahigpit na patunay, maaari mong mahanap ito sa trabaho Hill ni [3].

Fraud Detection

Bagaman ang aming evasion problema sa buwis ay maaaring maiugnay sa Benford, ang unang digit na phenomenon ay orihinal na inilarawan sa isang artikulo sa pamamagitan ng Simon Newcomb [2] sa sa American Journal ng Mathematics sa 1881. Ito ay muling natuklasan sa pamamagitan ng Frank Benford sa 1938, kung kanino ang lahat ng kaluwalhatian (o ang masisi, depende sa kung aling bahagi ng bakod mahanap mo ang iyong sarili) nagpunta. Sa katunayan, ang tunay na salarin sa likod ng aming mga woes sa buwis ay maaaring nasobrahan Theodore Hill. Siya nagdala ng nakatagong mga batas sa limelight sa mga serye ng mga artikulo sa 1990. Siya ay nagpakita kahit isang statistical patunay [3] para sa phenomenon.

Bilang karagdagan sa na nagiging sanhi ng aming mga personal na problema sa buwis, Batas Benford ay maaaring i-play ang isang mahalagang papel sa maraming iba pang mga pagsusuri sa pandaraya at iregularidad [4]. Halimbawa, ang unang pamamahagi digit sa ang mga entry ng accounting ng isang kumpanya ay maaaring magbunyag ng bouts ng pagkamalikhain. Mga claim pagbabayad Employee, suriin ang mga halaga, suweldo figure, mga presyo ng grocery — lahat ng bagay ay napapailalim sa batas Benford ni. Kahit na ito ay maaaring magamit upang makita manipulations market dahil sa unang digit ng mga presyo ng stock, halimbawa, ay dapat na sundin ang mga Benford pamamahagi. Kung gagawin nila hindi, mayroon kaming upang maging maingat.

Moral

figure4
Figure 4. Ang magkasanib na pamamahagi ng una at ikalawang mga digit sa isang simulation, na nagpapakita ng ugnayan effect.

Ang moral na ng kuwento ay simple: Huwag maging malikhain sa iyong pagbalik ng buwis. Ikaw ay mahuli. Maaari mong isipin na maaari mong gamitin ito Benford pamamahagi upang bumuo ng isang mas makatotohanang pattern bawas sa buwis. Ngunit ito trabaho ay mas mahirap kaysa sa tunog. Kahit na hindi ko babanggitin ito, doon ay isang ugnayan sa pagitan ng mga digit. Ang posibilidad ng ikalawang digit na pagkatao 2, halimbawa, Depende sa kung ano ang unang digit ay. Tumingin sa Figure 4, na nagpapakita ng istraktura ugnayan sa isa sa aking mga simulation.

Bukod, IRS sistema ay malamang na maging malayo mas sopistikadong. Halimbawa, maaari silang maging ang paggamit ng isang advanced data mining o pagkilala pattern system tulad ng neural network o suporta vector machine. Tandaan na ang IRS ay may label na data (ang pagbalik ng buwis ng mga unsuccessfully sinubukang cheat, at doon sa mabuting mamamayan) at madali nilang magsanay classifier programa upang mahuli budding evaders ng buwis. Kung ang mga ito ay hindi pa gumagamit ng mga sopistikadong mga algorithm sa pagkilala ng pattern, pinagkakatiwalaan sa akin, gagawin nila, pagkatapos nakikita ang artikulong ito. Pagdating sa buwis, randomness ay palaging lokohin mo dahil ito ay isinalansan laban sa iyo.

Ngunit sineseryoso, Batas Benford ay isang tool na mayroon kami upang magkaroon ng kamalayan ng. Maaari itong dumating sa aming aid sa mga hindi inaasahang paraan kapag nakita namin ang ating mga sarili doubting ang pagiging tunay ng lahat ng uri ng data ng numero. Isang tseke batay sa mga batas ay madaling ipatupad at mahirap upang iiwas. Ito ay simple at walang kinikilingan unibersal. Kaya, hindi na subukan upang matalo Benford hayaan; sumali sa kanya sa halip ipaalam.

Mga sanggunian
[1] Benford, F. “Ang Batas ng Anomalous Mga Numero.” Proc. Amer. Phil. Soc. 78, 551-572, 1938.
[2] Newcomb, S. “Tandaan sa Dalas ng Paggamit ng Mga Digit sa Natural na Mga Numero.” Amer. J. Math. 4, 39-40, 1881.
[3] Hill, T. P. “Isang Statistical Derivation ng Batas ang Mga kapansin-pansing-Digit na.” Estado. Sci. 10, 354-363, 1996.
[4] Nigrini, M. “Nakuha ko ang iyong Numero.” J. Accountancy 187, pp. 79-83, Mayo 1999. http://www.aicpa.org/pubs/jofa/may1999/nigrini.htm.

Photo by LendingMemo

Quant Life in Singapore

Singapore is a tiny city-state. Despite its diminutive size, Singapore has considerable financial muscle. It has been rated the fourth most active foreign exchange trading hub, and a major wealth management center in Asia, with funds amounting to almost half a trillion dollars, according to the Monitory Authority of Singapore. This mighty financial clout has its origins in a particularly pro-business atmosphere, world class (well, better than world class, in fact) infrastructure, and the highly skilled, cosmopolitan workforce–all of which Singapore is rightfully proud of.

Among the highly skilled workforce are scattered a hundred or so typically timid and self-effacing souls with bulging foreheads and dreamy eyes behind thick glasses. They are the Singaporean quants, and this short article is their story.

Quants command enormous respect for their intellectual prowess and mathematical knowledge. With flattering epithets like “rocket scientists” or simply “the brain,” quants silently go about their jobs of validating pricing models, writing C++ programs and developing complicated spreadsheet solutions.

But knowledge is a tricky thing to have in Asia. If you are known for your expertise, it can backfire on you at times. Unless you are careful, others will take advantage of your expertise and dump their responsibilities on you. You may not mind it as long as they respect your expertise. But, they often hog the credit for your work and present their ability to evade work as people management skills. And people managers (who may not actually know much) do get better compensated. This paradox is a fact of quant life in Singapore. The admiration that quants enjoy does not always translate to riches here.

This disparity in compensation may be okay. Quants are not terribly interested in money for one logical reason–in order to make a lot of it, you have to work long hours. And if you work long hours, when do you get to spend the money? What does it profit a man to amass all the wealth in the world if he doesn’t have the time to spend it?

Besides, quants seem to play by a different set of rules. They are typically perfectionist by nature. At least, I am, when it comes to certain aspects of work. I remember once when I was writing my PhD thesis, I started the day at around nine in the morning and worked all the way past midnight with no break. No breakfast, lunch or dinner. I wasn’t doing ground-breaking research on that particular day, just trying to get a set of numbers (branching ratios, as they were called) and their associated errors consistent. Looking back at it now, I can see that one day of starvation was too steep a price to pay for the consistency.

Similar bouts of perfectionism might grip some of us from time to time, forcing us to invest inordinate amounts of work for incremental improvements, and propelling us to higher levels of glory. The frustrating thing from the quants’ perspective is when the glory gets hogged by a middle-level people manager. It does happen, time and again. The quants are then left with little more than their flattering epithets.

I’m not painting all people managers with the same unkindly stroke; not all of them have been seduced by the dark side of the force. But I know some of them who actively hone their ignorance as a weapon. They plead ignorance to pass their work on to other unsuspecting worker bees, including quants.

The best thing a quant can hope for is a fair compensation for his hard work. Money may not be important in and of itself, but what it says about you and your station in the corporate pecking order may be of interest. Empty epithets are cheap, but it when it comes to showing real appreciation, hard cash is what matters, especially in our line of work.

Besides, corporate appreciation breeds confidence and a sense of self-worth. I feel that confidence is lacking among Singaporean quants. Some of them are really among the cleverest people I have met. And I have traveled far and wide and met some very clever people indeed. (Once I was in a CERN elevator with two Nobel laureates, as I will never tire of mentioning.)

This lack of confidence, and not lack of expertise or intelligence, is the root cause behind the dearth of quality work coming out of Singapore. We seem to keep ourselves happy with fairly mundane and routine tasks of implementing models developed by superior intelligences and validating the results.

Why not take a chance and dare to be wrong? I do it all the time. For instance, I think that there is something wrong with a Basel II recipe and I am going to write an article about it. I have published a physics article in a well-respected physics journal implying, among other things, that Einstein himself may have been slightly off the mark! See for yourself at http://TheUnrealUniverse.com.

Asian quants are the ones closest to the Asian market. For structures and products specifically tailored to this market, how come we don’t develop our own pricing models? Why do we wait for the Mertons and Hulls of the world?

In our defense, may be some of the confident ones that do develop pricing models may move out of Asia. The CDO guru David Li is a case in point. But, on the whole, the intellectual contribution to modern quantitative finance looks disproportionately lopsided in favor of the West. This may change in the near future, when the brain banks in India and China open up and smell blood in this niche field of ours.

Another quality that is missing among us Singaporean parishioners is an appreciation of the big picture. Clichés like the “Big Picture” and the “Value Chain” have been overused by the afore-mentioned middle-level people managers on techies (a category of dubious distinction into which we quants also fall, to our constant chagrin) to devastating effect. Such phrases have rained terror on techies and quants and relegated them to demoralizing assignments with challenges far below their intellectual potential.

May be it is a sign of my underestimating the power of the dark side, but I feel that the big picture is something we have to pay attention to. Quants in Singapore seem to do what they are asked to do. They do it well, but they do it without questioning. We should be more aware of the implications of our work. If we recommend Monte Carlo as the pricing model for a certain option, will the risk oversight manager be in a pickle because his VaR report takes too long to run? If we suggest capping methods to renormalize divergent sensitivities of certain products due to discontinuities in their payoff functions, how will we affect the regulatory capital charges? Will our financial institute stay compliant? Quants may not be expected to know all these interconnected issues. But an awareness of such connections may add value (gasp, another managerial phrase!) to our office in the organization.

For all these reasons, we in Singapore end up importing talent. This practice opens up another can of polemic worms. Are they compensated a bit too fairly? Do we get blinded by their impressive labels, while losing sight of their real level of talent? How does the generous compensation scheme for the foreign talents affect the local talents?

But these issues may be transitory. The Indians and Chinese are waking up, not just in terms of their economies, but also by unleashing their tremendous talent pool in an increasingly globalizing labor market. They (or should I say we?) will force a rethinking of what we mean when we say talent. The trickle of talent we see now is only the tip of the iceberg. Here is an illustration of what is in store, from a BBC report citing the Royal Society of Chemistry.

China Test
National test set by Chinese education authorities for pre-entry students As shown in the figure, in square prism ABCD-A_1B_1C_1D_1,AB=AD=2, DC=2\sqrt(3), A1=\sqrt(3), AD\perp DC, AC\perp BD, and foot of perpendicular is E,

  1. Prove: BD\perp A_1C
  2. Determine the angle between the two planes A_1BD and BC_1D
  3. Determine the angle formed by lines AD and BC_1 which are in different planes.
UK Test
Diagnostic test set by an English university for first year students In diagram (not drawn to scale), angle ABC is a right angle, AB = 3m BC = 4m

  1. What is the length AC?
  2. What is the area of triangle ABC (above)?
  3. What is the tan of the angle ABC (above) as a fraction?

The end result of such demanding pre-selection criteria is beginning to show in the quality of the research papers coming out of the selected ones, both in China and India. This talent show is not limited to fundamental research; applied fields, including our niche of quantitative finance, are also getting a fair dose of this oriental medicine.

Singapore will only benefit from this regional infusion of talent. Our young nation has an equally young (professionally, that is) quant team. We will have to improve our skills and knowledge. And we will need to be more vocal and assertive before the world notices us and acknowledges us. We will get there. After all, we are from Singapore–an Asian tiger used to beating the odds.

Photo by hslo